http://www.seat-online.nl/blog.php SEAT-Online.nl voor het laatste SEAT Nieuws, achtergrondinformatie en het altijd gezellige forum waar je met al je vragen terecht kan. Of het nu een Ibiza of een Leon is, een Ecomotive of een Cupra. en Fri, 18 May 2012 09:34:41 GMT vBulletin 60 http://www.seat-online.nl/images/misc/rss.jpg http://www.seat-online.nl/blog.php http://www.seat-online.nl/entry.php?26-Lieve-Fajah Fri, 17 Feb 2012 13:34:30 GMT Lieve Fajah, Wat lees (http://www.ad.nl/ad/nl/1022/Celebs/article/detail/3185620/2012/02/16/Verwend-meisje-Fajah-Lourens-woedend-op-ANWB.dhtml) ik... Lieve Fajah,

Wat lees ik nu, is je auto kapot? Of zoals we steeds vaker horen, dankzij het in de media verschijnen van mensen met een noordelijk spraakgebrek zoals Jan Mulder: "Heb je de auto kapot?". Wat een ellende is dat hè, dat je zo afhankelijk bent geworden van dat ding. Dat wij met z'n allen zo afhankelijk zijn van die vier wielen, dat we meteen in vuur en vlam staan als er iets met die vierwieler niet gaat zoals verwacht.
Maar meisje wat heb je nou toch gedaan. Allemaal boze tweets de wereld in slingeren waarin je de ANWB de schuld geeft. Ik snap het wel, jij dacht natuurlijk: auto kapot, ik bel de wegenwacht. En nu ben je heel boos. Want die wegenwachtmeneer deed ook al niet wat je van zo'n man mag verwachten. Het was kortom een kutdag.
Toch wil ik als liefhebber van auto's en aardige vrouwen nog wel even wat opmerken. Allereerst dit: zeg nou niet dat die meneer van de ANWB je auto kapot gemaakt heeft. Het wordt zo makkelijk voor mensen om je dan voor dom blondje uit te maken (en je bent niet eens blond). Volgens mij gaat eerst je auto kapot en bel je dan de ANWB. Het is een detail, maar vraag het aan Bram Moskovicz, het zijn de details waarmee je zaken kunt winnen of verliezen.
Dan die auto. Een Golf VI lees ik. Zestigduizend kilometertjes pas op de teller. Dan verwacht je inderdaad niet dat hij er spontaan mee ophoudt. Nieuw gekocht ook nog, zo leid ik af uit je tweets. Had je dan niet beter de dealer kunnen bellen? Ik weet het da's achteraf makkelijk praten, maar je hebt op een nieuwe auto (mits hij zijn beurtjes gehad heeft) mobiliteitsgarantie. Dat je de dealer belt en zegt: "Doe es effe ophalen die bak, want hij vertikt 't". Overigens over wat voor model hebben we het? 60.000 is aardig wat en zo lang rijden er nog geen Golf VI's rond. Dieseltje? Toch wel een GTD hoop ik, of in geval van benzine een GTI. Je maakt toch niet al die kilometers in een ecomodelletje he? Als DJ en actrice mag je jezelf best een beetje kietelen en wat luxe veroorloven hoor. Niet van dat zielige. Straks denken de mensen nog dat je de beurten te duur vindt.....
Maar dat het een VW was geeft je nou juist de kans om eens flink uit te halen. Bij de ANWB werken mensen met ballen, die niet onder de indruk zijn van een twittertje meer of minder en niet schromen om je een 'verwend meisje' te noemen, dus ik zou mijn pijlen op een ander bedrijf richten.
Over bedrijf, dat van die NoLimitTuning, da's niet waar hè? Dat is toch gewoon een reclamestunt? Dat je die jongens even positief noemt in je verhaal. Weer een rooitje verdient. Je gaat toch gewoon net als al het plebs naar de dealer? En anders toch wel naar een respectabel bedrijf met bewezen VAG ervaring? Niet zomaar naar één of andere auto-opleukert die er ook nog eens een hele dubieuze smaak op na houdt, getuige de projecten op de website. Of is dat jouw Golf VI? Ik hoop het niet. Ik vond die plakplaatjes op je lijf eigenlijk al een beetje zonde, maar als dat echt jouw auto is dan val je wel van je voetstuk hoor. Tjeemig.
Maar goed, ik wil je toch wel een tip aan de hand doen. We hebben hier namelijk ook zo'n gevalletje aan de hand gehad. Een auto die er zomaar plots mee op hield. En behulpzame meneren die helemaal niet behulpzaam waren maar allerlei zaken kapotter maakten. Tuurlijk, het was een SEAT en geen VW, maar het mooie is: dat is dezelfde importeur! Dat bedrijf heet PON, googel daar maar eens op.
Die importeur durft eenvoudige burgers al geen 'verwend meisje' te noemen, laat staan een heuse celeb. Ik zou zeggen lees het verhaal van Monique Anröchte eens door. Ik weet zeker dat iemand als jij, die veel ervaring heeft met oude media en goed uit de voeten kan met social media daar wel een leuk verhaal van kan maken. En meneer PON, die schijt al peuken bij het idee dat er iemand als jij twittert over haar betrouwbare VW die kapot is.
Ik las net dat de Audi RS4 weer komt, alleen als Avant. Lijkt me voor een vrouw zoals jij, met twee kinderen en een druk bestaan, een ideale auto. Die meneer PON die is niet alleen importeur van VW, maar ook van Audi, en van Porsche, .... Met minder zou ik geen genoegen nemen.
Ik wil er alleen wel iets voor terug. Wil jij in je tweets vermelden dat ik op SEAT-online zo'n vriendelijk stukje geschreven heb en dat ik zo behulpzaam ben geweest en dat soort zaken, je kent dat wel. Voor wat hoort wat. Komen wij ook weer eens leuk in het nieuws. Voor je het weet zit ik naast Alexander Klöpping aan tafel. Exposure he, je kent dat wel, heel web 3.0.
Afijn lieve Fajah, succes met je kruistocht en we twitteren!

XXX Richard. ]]> FRchippie http://www.seat-online.nl/entry.php?26-Lieve-Fajah http://www.seat-online.nl/entry.php?25-En-toen-was-hij-daar-opeens Wed, 18 Jan 2012 19:33:01 GMT Image: http://img151.imageshack.us/img151/1600/ext04s.jpg Hoogste tijd voor een vervolg, want...


Hoogste tijd voor een vervolg, want: het is gelukt, met dank aan Luuk Thijssen die op mijn vorige blog reageerde met een hint in de richting van een Octavia RS. Ik keek even op internet hoewel ik de moed voor een leuke Octavia RS combi eigenlijk al opgegeven had. Ik had wel regelmatig gekeken, maar zag alleen maar exemplaren met kilometerstanden ver boven de honderdduizend. Tot mijn verbazing stond er opeens een nette auto met een acceptabele kilometerstand. Meteen maar even de beste man gebeld, de auto was nog te koop. Afspraak gemaakt om zaterdags te gaan kijken en een proefrit te maken. Bij aankomst zag ik een keurige, van binnen en van buiten schoongemaakte auto. Ik werd er wantrouwend van. Na al die zooi die ik in de afgelopen maanden had gezien, was dit een verademing, zo groot dat ik vreesde voor een addertje onder het gras.

De proefrit wist me te overtuigen. Het is mijn overtuiging dat je een auto niet alleen koopt om de prijs, maar ook met je gevoel, en dit voelde goed. Boekjes en complete onderhoudshistorie waren aanwezig en ook de uitgebreide inspectie op een zonovergoten parkeerplaats (dat soort dingen doe ik liefst zonder dat de verkoper er bij is) bracht geen rare dingen aan het licht. Met de smoes dat we gingen overleggen, maar dat we wel geïnteresseerd waren zijn we weer vertrokken. Smoes, want eigenlijk had ik de auto meteen willen kopen. Dat soort dingen moet je niet aan de verkoper laten weten en daarnaast wilde ik toch eerst nog even een aantal zaken checken, zoals het schadeverleden en de Skoda garage waar de auto gekocht was en altijd in onderhoud was geweest. Dat bleek allemaal te kloppen en dus zijn we de onderhandelingen op een simpele manier ingegaan. Ik heb de verkoper een bod gedaan waarvan ik vond dat de auto dat waard was en waarvan ik dacht dat hij dit niet zou weigeren. Geen gedoe met bieden en daar een beetje af, daar een beetje bij, gewoon dat is het en niks anders. Dat werkte, want een uurtje na ons gesprek werd ik gebeld, de verkoper ging akkoord en dus had ik binnen een week na mijn klaagzang opeens weer een auto.

Het eerste wat er wat mij betreft aan de auto gedaan zou worden nadat we op vakantie geweest waren was de ABT tuning vervangen door JD. Tuurlijk, het is een door PON ondersteund kwaliteitsproduct (ik heb het garantiebewijs en de bon van de originele tuning hier liggen) maar ik werd niet blij van het nieuwe karakter van mijn 2.0TSI. Ik had opeens een motor met een totaal ander karakter. Waar het koppel in de standaardversie over een breed toerenbereik uitgesmeerd is, wordt dat na de ABT ingreep een enorme piek in koppel en pk’s met daarna en daarvoor vrij weinig spektakel. Of zoals mijn vrouw het verwoordde: “Ik kan niet in zijn 3 over de rotonde met deze auto.” Dat was ik (waren we) anders gewend van de Leon. Dus ben ik naar Van der Velden gereden om er JD software in te laten zetten en meteen de DV te vervangen voor een exemplaar dat niet scheurt.
Dat was een goed idee. Nu heb ik weer een auto waarmee je wel ‘in zijn 3 over de rotonde kan’. In elke versnelling, bij vrijwel het gehele toerenbereik is vermogen voorhanden. Er zit natuurlijk ook een piek in, en vanaf de derde versnelling gaat het geweld pas echt los, maar dat was wat ik graag wilde. De 2.0 TSI zoals ik hem heb leren waarderen.

Misschien is het leuk om nog even te vertellen dat mijn wens om een gezinsauto te kopen die me het gebruik van dakkoffers en dergelijke bespaart, ook vervuld is. We zijn naar Zwitserland geweest; man, vrouw, twee kinderen, ski’s, snowboards, campingbedje voor de kleine, slee, skischoenen, snowboardschoenen, boodschappen (vrouwen…*zucht*) en een hele berg kleding. Het ging er allemaal in. Zonder doos op dak, en de bagage kwam niet boven de achterruit uit. Ik had gewoon volledig zicht in mijn binnenspiegel!



Wat moet er nog aan de auto gebeuren? Binnenkort wordt bij Vagtechniek het linkerdeurpaneel vervangen, dat is helaas beschadigd, en er komt een Skoda bluetoothmodule in die ook met een Iphone overweg kan. Dan ga ik eens naar het onderstel kijken. De RS heeft al een ander onderstel dan een gewone Octavia, maar de mijne is verlaagd met alleen veren. Dat ziet er leuk uit, maar ik ben niet heel tevreden over het weggedrag. Een oplossing met veren en dempers zie ik meer zitten. Dat wordt dus nog even uitzoeken wat er mogelijk is en wat een goede keus voor mij zou zijn. Ik heb nog niet heel veel kunnen vinden op dat gebied, en nog minder ervaringen met de aangeboden produkten. Skoda rijders zijn blijkbaar niet zo van de tuning.

Als laatste ga ik eens nadenken over de bekleding. Ik weet nog niet zo goed wat ik van de blauwe baan in de bekleding vind. De ene dag vind ik het wel grappig, de andere vind ik het meer iets voor in een blauwe RS, dan weer is het me veel te opzichtig en wil ik het liefst meteen vervangen door een mooie zwarte perforeerde leersoort. Dat kan dus nog wel even duren voordat ik daar wat mee ga doen.



Voor nu hoop ik dat ze deze auto (voorlopig) laten staan en dat we er de komende tijd veel veilige en snelle kilometers mee kunnen maken.

]]> FRchippie http://www.seat-online.nl/entry.php?25-En-toen-was-hij-daar-opeens http://www.seat-online.nl/entry.php?24-Hoe-moeilijk-kan-het-zijn Wed, 23 Nov 2011 21:18:06 GMT Half juli werd mijn geliefde Leon FR (http://www.seat-online-album.nl/v/FRchippie/FR01bw_902.jpg.html) gestolen. Een auto waarvan ik eigenlijk nog... Half juli werd mijn geliefde Leon FR gestolen. Een auto waarvan ik eigenlijk nog niet bereid was afscheid te nemen. Mijn blik was inmiddels wel vooruit gericht, en ik was me aan het oriënteren op een opvolger, maar ik was er nog niet klaar voor om zonder de FR verder te gaan.

Toen was hij opeens weg en moest ik wel. Maar wat moest het dan worden? Opeens was er haast bij. De Arosa van mijn vrouw bleek als klap op de vuurpijl ook flink wat onderhoud (lees: geld) nodig te hebben om weer een poosje verder te kunnen. We dreigden dus opeens het risico te lopen helemaal zonder auto te zitten als we niet snel iets ondernamen. De opvolger voor de Arosa bleek snel gevonden, dat werd een Twingo. Maar voor de Leon een opvolger vinden bleek moeilijker.

Ik heb wat ervaring met diefstal, mijn vorige Leon, een Topsport uit 2005 is ook gestolen en toen heb ik in een overhaaste beslissing een ontzettende domme aankoop gedaan: een Altea 2.0FSI, die motor die zuipt als een tempelier en waarvan minimaal 50 van de 150 paarden dood zijn. Zo’n fout wilde ik nu niet weer maken en dus nam ik mezelf voor goed na te denken over wat ik wilde.

De afgelopen vier maanden zijn heel wat auto’s de revue gepasseerd. Ik wil graag een ruime, maar wel snelle familieauto. Dan heb je dus niet heel veel keus. S4 (of erger RS4) S6, Passat variant R36, afijn, dat werk dus. Maar nadat ik er een paar gezien had die binnen budget vielen viel plots het kwartje: de kosten voor het onderhoud van dat soort auto’s zijn niet misselijk en ik kon de auto niet in een garage zetten. Als ze al twee Leons weghalen, hoe snel zou ik dan van zo’n snelle exclusieve bak af zijn? Niet doen dus. (hoewel, ik denk nog minimaal één keer per week dat het misschien….)

Gezinsauto en rap. SEAT heeft wel iets wat in de buurt komt: de AlteaXL, een 1.8 TSI met chip zou kunnen, een 1.4TSI met chip zou ook nog kunnen. Tenslotte is een turbomotor met 150 pk tegenwoordig tussen alle ecomotieven met rond de 100 pk een snelle rakker. Ruim is ie wel en wat me verbaasde, als enige in zijn klasse (Touran e.d.) stuurt hij goed en voelt en zit niet als een busje. De A4 Avant viel na een nadere beschouwing af. Er is ook nog zoiets als een budget, daar ga ik graag overheen, maar mijn wederhelft blijft er graag onder. Dan hoef je niet naar een A4 te gaan kijken. Je koopt voor een enorme prijs, een blok goed in elkaar geschroefd staal en aluminium zonder enige emotie. En qua binnenruimte ben je niet rianter uit dan met een XL. Ook maar niet doen dus.

Na veel gedoe en proefrijden met o.a. de nieuwe Focus wagon en (jazeker) de Hyundai i40, zijn er uiteindelijk twee (of eigenlijk drie maar daarover zometeen meer) overgebleven: de Passat Variant, maar dan alleen als Sportline vanwege de goeie stoelen en het betere onderstel en de AlteaXL. Beiden in ofwel de 1.4TSI of de 1.8TSI variant. De VW is er ook met een 2.0TSI en dat bracht me op een buitenbeentje. Een gewone AlteaXL wordt namelijk niet geleverd met een 2.0TSI, een motor waar ik toch wel erg op gesteld ben geraakt (zeker met chip). Maar de Altea Freetrack heeft die motor wel. Ik heb er mee gereden, en ik weet het, mooi is ie niet, maar wat een genot, om en ruimte en vermogen onder je kont te hebben. Voeg daar nog bij dat zo’n Freetrack heel lekker stuurt door onder andere z’n 4wd en opeens had ik mijn ideale gezinsauto gevonden.

Maar vind maar eens een behoorlijke Freetrack. Er zijn er bijzonder weinig van verkocht, en daarvan ook nog eens een belangrijk deel dieselauto’s. Voor mijn minder dan 10k kilometers per jaar staat een diesel gelijk aan financiële zelfmoord, dus die laten we mooi staan. Inmiddels ben ik drie Freetracks verder en heb ik nog altijd geen andere auto. Waarom niet? Veel te hoge vraagprijs, niet bepaald fijn klinkende motor, totaal uitgeleefd interieur, belachelijke afleveringskosten (1150 euro incl 6 maanden BOVAG garantie), schimmige onderhoudshistorie. En dat gaat alleen nog maar over de drie Freetracks. Over wat ik verder de afgelopen vier maanden aan ellende gezien heb zou ik een heel dik boek kunnen schrijven. Het is werkelijk te zot voor woorden wat sommige handelaren denken aan een klant te kunnen aanbieden. Daarnaast verbaas ik mij over de staat waarin veel auto’s verkeren. Ik winkel niet in de onderste regionen van het autoaanbod, maar daar lijkt het soms wel op. Van binnen en buiten niet schoongemaakte auto’s, vol met krassen, deuken. Motorruimtes die er uit zien alsof er met de auto een rallycross gereden is. Auto’s waar de nicotinewalm je tegemoet komt en waarvan de asbak vol zit met beschimmelde peuken. Een auto waarvan de motor bij bekijken op afspraak nog warm blijkt te zijn want “de vrouw van de baas rijdt er mee” en dat blijkt ook zo te zijn, want ondanks dat men weet dat er een klant mee komt rijden, ligt het hele persoonlijke leven van mevrouw overal door de auto. Je zou toch denken dat als iemand een afspraak maakt…. Maar waarom zou je ook? Het lijkt wel alsof de dealers en handelaren waar ik geweest ben geen auto hoeven te verkopen, of alleen maar slechtziende, slechthorende en analfabete klanten verwachten.

Dus fiets ik nog altijd met plezier, prop met regelmaat het hele of halve gezin in de Twingo, waar ik dan vol verlangen naar een nieuwe, grotere maar vooral ook comfortabelere auto na anderhalf uur met een gebroken rug en stijve benen uitkom. Telkens weer ga ik naar een auto kijken, met in mijn achterhoofd de wetenschap dat ik ongetwijfeld weer ga stuiten op een nieuw staaltje van klantvriendelijkheid in de automotivebranche. De teleurstelling staat vast weer keurig klaar als ik aankom.

]]> FRchippie http://www.seat-online.nl/entry.php?24-Hoe-moeilijk-kan-het-zijn http://www.seat-online.nl/entry.php?23-Anti-sociaal-gemediëer Fri, 19 Aug 2011 20:33:41 GMT Wat is dat internet toch een poel van verderf. Zijn we net klaar met de ene rel rondom social media gebruik, en hop, daar dient de volgende zich al... Wat is dat internet toch een poel van verderf. Zijn we net klaar met de ene rel rondom social media gebruik, en hop, daar dient de volgende zich al aan. Tuners die elkaar in de virtuele haren vliegen, het is weer eens wat anders, meestal zijn het de fans van de verschillende tuners die elkaar het leven zuur maken.

Eerst maar eens even die ‘social media’ . Totaal verkeerde benaming wat mij betreft, want hoe sociaal ben je, als je zegt dat je iemand gesproken hebt, maar eigenlijk bedoelt dat je een bericht via Facebook gestuurd hebt? Blijkbaar is dat de moderne vorm van sociaal. Daar moet ik nog even wennen.

Er zijn heel wat bedrijven die er wel bij varen al dat sociale gemediëer. Recruiters die hun oproepen via Facebook en Linkedin doen, zijn daar een mooi voorbeeld van. En wat te denken van alle ‘celebs’ die hun leven twitteren en zo de aandacht op zich gevestigd weten. Ik snap dat allemaal wel, goedkoper kun je bijna niet aan je publiciteit komen. Moeilijker te snappen vind ik gewone mensen die iedere scheet online smijten en dan ook nog hun profieltjes zo maken (lees: openstellen) dat iedereen met een internetaansluiting van die scheet kan meegenieten. Dan ben je toch behoorlijk in de war als je meent dat heel Nederland in je geïnteresseerd is. (Het kan trouwens nog erger, er zijn simpele zielen die altijd in het Engels twitteren, dan kan de hele wereld het lezen….)

Begrijp me niet verkeerd, ik heb ook een Facebook-geval, en een Linkedin account. Die laatste heeft me al een paar keer een interessant klusje op geleverd, de eerste is alleen toegankelijk voor vrienden. En dat zijn er niet zoveel, ik heb namelijk niet zoveel vrienden. Het begrip vriend is ook zoiets vreemds op dat sociale minimum. Volgens Van Dale is een vriend: persoon waarmee men door gevoelens van genegenheid is verbonden. Kijk eens aan. En al die Facebookers en Hyvers die voelen allemaal genegenheid en zich verbonden met hun 500 vrienden? Volgens mij moet Van Dale voor de volgende editie overwegen een definitie toe te voegen: persoon waarmee je op virtuele wijze eenzijdig contact onderhoud.
Echte vrienden heb ik ook. Die komen bij mij thuis langs, met sommigen deel ik een passie of we zien elkaar op het terrein van gezamelijke hobby’s. Met anderen ga ik een avondje uit of we verbranden onder het genot van een partij kletspraat en een goeie wijn, een berg vlees en vis in de achtertuin.

Even terug naar de aanleiding van dit stuk. Het gedoe rondom de welles-nietes over de ‘powerbox/externe ecu/toverdoos/box met weerstandjes’. Op mijn werk zijn er heldere afspraken over het gebruik van de virtueel sociale middelen. Niet om mensen dwars te zitten, of in de gaten te houden, maar simpelweg omdat het niet goed is als iedereen altijd maar overal zijn zegje doet. Niet goed voor het bedrijf, en ook niet voor de onderlinge verstandhoudingen. Voor je het weet lucht iemand even zijn hart na een zware dag en hopsa, een rel is geboren. Helaas hadden we afgelopen schooljaar een voorbeeld van hoe de media werken in dit internettijdperk. Een leerling van onze school werd neergestoken door een jaloers ex-vriendje. Binnen een uur na die gebeurtenis lag haar hele sociale leven op straat. Tweets, Hyve pagina’s, Facebook de hele reutel incusief foto, werd op internet geplaatst (door haar ‘vrienden’) en de ‘serieuze’ media deden vrolijk mee. Op Geen Stijl wisten de dames en heren reaguurders er wel raad mee. De geestelijke schade die hierdoor aangericht is, is vele malen groter dan de lichamelijke schade.

Maar wat nou als je een bedrijf hebt? Moet je dan ook niet heel voorzichtig zijn op die virtuele vuilnisbelt? Is het dan niet heel verstandig als je met je medewerkers een ‘social media policy’ afspreekt. Begrijp me goed, ik houd ook wel van een relletje op zijn tijd, maar als eigenaar van een gerenommeerd bedrijf zou ik me zorgen maken als mijn naam door die internetmolen ging en één van mijn werknemers allerlei informatie het wereldwijdeweb opslingerde waar ik geen zicht op heb. Dan komt daar een concullega verhaal halen en ligt alles opeens op straat. Wij, de informatiegeneratie, vinden dit goed. Hoor en wederhoor enzo. Iedereen moet zijn zegje kunnen doen, en het ‘Freedom of speech’ klinkt er al bijna doorheen.

Maar als je dit van de kant van de ondernemer bekijkt ben je eigenlijk altijd een verliezer als er informatie naar buiten komt die je normaal gesproken niet prijs geeft. Of dit nu over je eigen product gaat of dat van een collega, je kunt er simpelweg niet trots op zijn. Ik als simpele consument wil helemaal niet weten of er draadjes of hi-tech controllers in die doosjes zitten. Kan mij het schelen hoeveel stekkers er aan zitten. Dat ding moet zijn werk doen, en goed, en liefst ook nog tegen een redelijke prijs. En hoe? Dat mogen de mensen die daar verstand van hebben, uitzoeken. Ik betaal wel, dat is mijn rol en dat lijkt me de beste verhouding. En daar helpt geen sociale media tegen.

We hebben in dit land al 11 miljoen bondscoaches, moeten we dan ook nog allemaal in de stoel van de fabrikant gaan zitten? ]]> FRchippie http://www.seat-online.nl/entry.php?23-Anti-sociaal-gemediëer http://www.seat-online.nl/entry.php?22-De-autoliefhebber Thu, 26 May 2011 20:01:45 GMT *De autoliefhebber is niet meer wat hij ooit was. Toen ik nog klein was, en eigenlijk ook toen ik net mijn rijbewijs had, ging het over grote... De autoliefhebber is niet meer wat hij ooit was. Toen ik nog klein was, en eigenlijk ook toen ik net mijn rijbewijs had, ging het over grote motoren, nul tot honderd tijden, topsnelheden en vermogens. Autoliefhebbers liepen in het weekend met rouwrandjes onder hun nagels in oude spijkerbroeken en verwassen shirts. Kleren roken naar olie, benzine en als je er op sloeg kwam er een wolk stof uit. Maar nu, nu is alles anders.

Ik moet zeggen dat ik mijn informatie op automotive vlak vooral tot me neem door middel van fora en gesponsorde programma’s op de Nederlandse televisie – welk medium is wél onafhankelijk, zou ik haast zeggen – maar ik denk dat de trend die ik lijk waar te nemen toch wel echt bestaat, en niet slechts ontsproten is uit mijn brein. Nee, ik denk dat het een feit is, dat de autoliefhebber van tegenwoordig in twee kampen is op te splitsen. Eén van die kampen wordt snel kleiner. Het is dat van de rouwrandjes. Het kamp waar ik mezelf toe reken.

Het kamp dat groter wordt, weet langzaamaan ook de fora te vinden, en noemt zichzelf daar liefhebber. In plaats van zich te verplaatsen in logge klassiekers, benzine slurpende sportwagens of in kleine lichtvoetige roadsters, verplaatsen ze zich in dieseltjes. En nee, vergis je niet. Het gaat niet over “anarchisten” die voor een appel en een ei een oude 190D uit Duitsland halen om hier op slinkse wijze wegenbelasting te ontduiken. Nee, het gaat over de eco-ridders. Neem, zeg, Victor.

’s Avonds komt hij thuis. Tevreden parkeert hij zijn Polo Blue Motion op zijn oprit in Almere. Voordat hij uitstapt werpt hij nog even een blik op zijn kilometerteller. 187 kilometer, op één dag. Onthouden! Voor de duizendste keer loopt hij zonder al te veel emotie te tonen naar de voordeur waarnaast het witte bordje duidelijk maakt dat Victor – met een c – op nummer 123 woont. Een blik over de schouder, de pas houdt in. Een glimlach: dat ziet er helemaal niet slecht uit, zo met die spoilers. Op de tast weet hij de juiste sleutel aan zijn bos te vinden. Binnen.

En dan begint de echte lol pas. Autorijden? Sleutelen? Bijzaak. De Senseo gaat aan, het met DE punten gespaarde kopje loopt vol, de computer wordt opgestart, en zonder te veel omwegen wordt Excel gestart. “Brandstofkosten 2011”, heet de sheet. Met een aantal vernuftige formule’s kan Victor zien wat zijn gebruik is in elke maand, en in welke maand hij veel rijdt. Ook de brandstofprijzen zijn vermeld. Financiele geheimen kent de autowereld niet. Nee, Victor heeft alles onder controle.

Maar ho even, dit soort dingen zijn leuk als borrelpraat, maar Victor heeft voorlopig geen borrels. Neen, zelfs tante Nel viert haar verjaardag niet. Maar wat heeft hij aan dat mooie sheetje, die prachtige cijfers, als hij het met niemand kan delen. Een forum! Natuurlijk, Victor is al lang lid. Er zijn legio topics waar hij zijn info kwijt kan. “Hoe hard pomp jij je banden op?”, “Wat is zuiniger, airco of ramen open?” en vooral “Hoe veel kilometer rijd jij op een tank?” Het kopje Senseo beweegt richting mond, terwijl de glinstering in zijn ogen zelfs in het computerscherm te zien is.

Met weemoed lees ik de topictitels, loop naar buiten, trek mijn motorkap open en rommel wat aan onderdelen, waarvan ik stuk voor stuk weet wat ze doen. Ik bekijk mijn handen. Vies. Met een glimlach veeg ik ze af aan mijn broek, en tevreden loop ik naar boven. Ik zet een bak koffie met m’n espressopotje, en drink mijn beker leeg in de zon. Als ik ooit twijfel over een milieu vriendelijke auto, laat me deze column dan nog eens lezen. ]]> Cojones http://www.seat-online.nl/entry.php?22-De-autoliefhebber http://www.seat-online.nl/entry.php?21-Te-koop Fri, 13 May 2011 19:47:29 GMT Zo beste lezers, hoog tijd voor een update. U heeft er een poosje op moeten wachten maar de reden daarvoor zal snel duidelijk worden. Wat heb ik dan... Zo beste lezers, hoog tijd voor een update. U heeft er een poosje op moeten wachten maar de reden daarvoor zal snel duidelijk worden. Wat heb ik dan allemaal te vertellen? Ik heb goed nieuws en slecht nieuws. Meteen maar beginnen met het slechte nieuws: de RS5 en de Ibi Cupra/GTI komen er niet. Dat was voor Pon niet onderhandelbaar. Niet onderhandelbaar? Maar dan is er dus wel onderhandeld? Ik hoor het u denken. Tijd om (een deel van) het hele verhaal te vertellen.

Vrij snel na het online gaan van het vorige blog werd ik benaderd door ‘iemand’ van PON. Men wilde met mij praten. Of het mij ernst was? Verteld dat ik overwoog de Anröchte-methode te hanteren en dat ik zeker van plan was door te gaan tot het gaatje. Daar schrok degene aan de andere kant van de lijn wel even van. Ik heb uitgelegd dat ze wat mij betreft zichzelf in deze kansloze positie gemanoeuvreerd hadden, maar dat het mij er meer om ging de onzettende stommiteit aan de kaak te stellen dan er zelf beter van te worden. Dat ik heus niet echt op zoek was naar een RS5, ik kan het onderhoud van zo’n ding niet eens betalen. (of had ik er ook een onderhoudscontract bij moeten vragen?) Maar een Ibi Cupra of een Polo GTI toch wel leuk zou zijn. En het hoefde niet persé; “Ik ga wel door en leer alle ontevreden klanten wel hoe ze u het leven zuur kunnen maken. Als één zeurpiet haar zin krijgt dan hebben al die andere (terecht) ontevreden klanten ook recht op een meer dan passende vergoeding.”

Het werd allemaal niet zo geapprecieerd. Ik hoorde wat zenuwstuipen opkomen. Het gesprek werd beëindigd maar ik had de verwachting dat dit niet het laatste gesprek zou zijn. Een verslag van het hele proces wat volgde zou te ver voeren, maar de einduitslag wil ik jullie niet onthouden. Uiteindelijk zijn we er voor beide partijen bevredigend uitgekomen. Die wijn van PON smaakt goed (de eerste fles is al leeg), en ik heb er een baantje bij.
De werkgroep ‘Nieuwe Media’ van Pon heeft een nieuwe project-manager. En het eerste wat die gedaan heeft is mevrouw Anröchte buiten de deur zetten. Ik kreeg de vrije hand en die mevrouw hoeft mij niet te leren hoe je met nieuwe media omgaat en qua ideeën dacht ik ook niet dat ik haar nodig had. Opgeruimd staat netjes.

Ik zit alleen nog met een groot probleem. Ik heb iets te verkopen. Dat zit namelijk zo:

SEAT Ibiza ST Sport 1.2 TSI 77kW/105pk Ecomotive
Consumentenprijs incl. BTW en BPM €19.195,00
Extra opties
Bixenon koplampen
Bluetooth + USB poort gecombineerd
Houder/kabel tbv iPod
Design pakket
Leerpakket
Lichtmetalen velgen 17 inch (Saga)
Speciale kleuren (Bijzondere lakken) Tribu
Technic pakket

Een Cupra/GTI was niet bespreekbaar, een Ecomotive wel. Nou weet iedereen wel hoe ik over de 1.2TDI denk, dus dat was voor mij niet bespreekbaar. Dus werd het een 1.2 TSI. Jawel, u leest het goed: een auto! Een Ibiza ST 1.2TSI Sport in de kleur Tribu met alle opties die er te bestellen zijn. Men vond bij PON de dreiging blijkbaar dusdanig groot dat een genoegdoening (of noem je dat zwijggeld?) wel op zijn plaats was. Binnenkort dus te koop deze schitterende auto met zeer weinig kilometers.

Te koop? Ja, te koop, want de opbrengst leg ik bij de Arosa en de FR en koop er vervolgens twee andere leuke auto’s voor. Dus als iemand belangstelling heeft voor deze schitterende auto, stuur me een pb en we gaan onderhandelen.

Dus is het goede nieuws: het werkt! Maak een internetpagina, zorg dat je gelezen wordt en voila, men moet en gaat door de knieën. En als u mij aan het werk wilt houden met de werkgroep, maakt u dan, als u niet tevreden bent over de auto of de service van uw dealer, alstublieft die pagina’s. ]]> FRchippie http://www.seat-online.nl/entry.php?21-Te-koop http://www.seat-online.nl/entry.php?20-De-miskleun-van-Lancia-Chrysler-Of-Lancia Sun, 17 Apr 2011 16:58:32 GMT *Mijn laatste column stamt van gisteren, maar er zit me nu iets dwars. Ik wist het al een tijdje, maar er echt over nadenken had ik nog niet echt... Mijn laatste column stamt van gisteren, maar er zit me nu iets dwars. Ik wist het al een tijdje, maar er echt over nadenken had ik nog niet echt gedaan. Terwijl ik nu ik – afwachtend op m’n eet-gezelschap – kijk naar RTL Autowereld, waarin Alwien Turner ineens grote borsten heeft als resultaat van een zwangerschap waarvan de verdere afloop mij eigenlijk niet interesseert en de samenwerking van Fiat en Chrysler de reden is voor een mooi stukje sponsored media ineens een ingeving krijg.

Wat er zojuist tijdens dat stukje sponsored media ingedrukt werd, is dat de Chrysler Voyager en de Chrysler 300C in ’t vervolg als Lancia verkocht gaan worden in Nederland – misschien ook wel in de rest van Europa, dat weet ik niet. Denk daar niet te lang over na, en je komt tot de conclusie dat de verkopen van Lancia een positieve verandering door gaan maken. De Voyager en de 300C hebben het immers behoorlijk goed gedaan in de lage landen. De Voyager is samen met de Espace één van de meest verkochte, maar ook één van de meest bekende MPV’s in ons land. Het is denk ik - feiten om het te onderbouwen heb ik niet – de reden dat Chrysler zich al jaren staande weet te houden in ons land, dat verder niet bijzonder gecharmeerd is van Amerikaanse auto’s.

Een ander model dat de laatste jaren bijdraagt aan het – vooruit – succes van Chrysler is de 300C. Een auto die niet alleen de harten veroverde van taxi-besturend Nederland, maar een auto die ook een hele nieuwe groep klanten naar het merk trok. Mensen die de keuze maakten om zich te onderscheiden van de Nederlandse massa, die zich doorgaans verplaatst in Audi’s, BMW’s of soms Mercedessen. Mits ze in dezelfde klassen shoppen natuurlijk.

In de jaren dat Chrysler aan het bouwen was aan een mooie reputatie, worstelde Lancia met schrikbarend lage verkoopcijfers. Van de MPV Phedra waren de jaarlijkse verkoopaantallen op twee handen te tellen. De aristocratische sedan Thesis was vanaf de introductie een toonbeeld van goede smaak, iets dat de meeste Nederlanders ontberen, met als resultaat dat er nog geen 350 via de officiële importeur naar Nederland zijn gekomen. De nieuwe Delta had potten moeten breken als het chique broertje van de Fiat Bravo. Maar zien doe je ze niet. De Ypsilon, ja, die kan een bescheiden succes worden genoemd. Wat ik wil zeggen is dat mensen die niet geheel thuis zijn in de auto wereld, misschien niet eens weten dat het merk Lancia bestaat. Chrysler, dat kennen ze wel, van die busjes, en die maffiabak.

En nu is er dus een groep slimmerikken die bedacht heeft dat het een goed idee is om de verkooptoppers van Chrysler te gaan verkopen als Lancia. Een merk waarvan zelfs ik als autoliefhebber even hard moet nadenken om een dealer te kunnen localiseren. Even samenvatten wat er nu gebeurt? Een merk dat naam heeft gemaakt met twee redelijk succesvolle auto’s wordt ontdaan van de toppers, die doorgeschoven worden naar het zorgenkindje van de autowereld. Een uitstervend ras van adel adopteert twee bastaardkinderen. Ik kan Lancia waarderen, heb er zelf één gehad, heb twee ouders met Lancia’s, en zal er zelf vast ooit wel weer een keer één kopen. Ik wens Lancia dus het allerbeste toe, maar heb een wagonlading vol twijfels over deze beslissing.

]]> Cojones http://www.seat-online.nl/entry.php?20-De-miskleun-van-Lancia-Chrysler-Of-Lancia http://www.seat-online.nl/entry.php?19-Alles-tegelijk Fri, 15 Apr 2011 18:39:34 GMT *Als enig kind zijnde, krijg ik vaak de vraag of ik vroeger niet heel erg verwend ben. Een vraag waar ik maar moeilijk antwoord op kan geven. Ik vind... Als enig kind zijnde, krijg ik vaak de vraag of ik vroeger niet heel erg verwend ben. Een vraag waar ik maar moeilijk antwoord op kan geven. Ik vind zelf van niet, maar ja, objectief referentiemateriaal heb ik niet. Ik zeg meestal maar dat ik van mijn ouders gewoon moest sparen als ik een Playstation wilde hebben, en dat ik vanaf mijn dertiende werk, omdat mijn ouders zeiden dat ik geen brommer zou gaan krijgen als ik zestien was. Een rijbewijs, dat kon ik krijgen als ik niet zou roken. Nu, dat laatste is gelukt, maar dat is eigenlijk bijzaak.

Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat ik voor bijna alles wat ik wilde hebben moest werken. En dat vind ik niet erg. Alleen de les die ik er uit zou moeten hebben geleerd blijkt me toch flink tegen te vallen. Ik kan níet geduldig wachten met geld uit geven. Neen, ik smijt het met bergen tegelijk de deur uit. Zo had ik een jaar geleden mezelf voorgenomen om geen geld meer uit te geven aan de Volvo, behalve het absoluut noodzakelijke. Zou er iets stukgaan, dan zou dat vervangen worden. Niets deed me vermoeden dat een paar maanden later de koppakking er uit zou liggen. Dat deed het Citroën project behoorlijk vertraging op lopen.

Had ik daar maar van geleerd. Had ik maar gedacht “Laat ik rustig aan doen. Ook de Volvo is oud, en gaat wel eens stuk”. Een jaar verder is er echter nog niets veranderd. In één maand bestel ik nieuwe banden, velgen en een motorkap voor de Citroën, maar ook een compleet nieuwe turboback uitlaat voor de Volvo. Ik heb de bestellingen nog geen dag doorgegeven, of ik krijg al van m’n huisgenoot te horen dat we de huurtoeslag van 2009 moeten terug betalen. Een dag later krijg ik een tandartsrekening op de mat, en tussen de folders van Kruidvat en Gamma zit de acceptgiro van mijn parkeervergunning verstopt.

Alle zorgen vanwege mijn eigen – onhandige - keuzes verdwijnen met de snelheid van het licht als ik me op vrijdagmiddag na m’n werk met een stel mensen van middelbare leeftijd overgeef aan de yoga lerares. Die me er voordat ik ontspannen, relaxed en geestelijk zorgeloos buiten sta nog aan herinnert dat ik nog een paar tientjes moet betalen voor de laatste paar lessen. Oja, yoga kost ook geld.

Wie weet komt wijsheid met de jaren, maar voorlopig biets ik eten bij m’n ma, en jat ik biertjes uit backstage koelkasten op feestjes. Klagen? Neuh. ]]> Cojones http://www.seat-online.nl/entry.php?19-Alles-tegelijk http://www.seat-online.nl/entry.php?18-Hoe-Pon-zichzelf-belachelijk-maakt Sat, 02 Apr 2011 13:31:18 GMT Allereerst een excuus aan de lezers. Niet schrikken van de *lay-out*, sorry. Ik weet het, het is vreselijk, al die *dikgedrukte* woorden en die... Allereerst een excuus aan de lezers. Niet schrikken van de lay-out, sorry. Ik weet het, het is vreselijk, al die dikgedrukte woorden en die links, geen gezicht. Maar het dient een doel. Welk doel? Dat is nou precies waar ik het met u over wil hebben. Er is namelijk goed nieuws voor alle ontevreden VAG-bezitters in Nederland. Uw importeur is namelijk chantabel. Men is bij Pon’s automobielhandel zeer gevoelig voor een mediahetze. Zo gevoelig dat ze overgaan tot bijzonder interessante (uit paniek geboren?) oplossingen als een ontevreden klant er in slaagt de ’nieuwe’ media te mobiliseren.

Enige tijd geleden meldde zich op ons forum een mevrouw Anröchte. Zij had een probleem met haar Ibiza Ecomotive en wilde, zo leek het, van ons weten wat wij daarvan dachten. Al snel bleek dat het haar helemaal niet ging om meedenken over oplossingen en technische mensen die zich bogen over haar probleem, maar om een simpele heksenjacht. Haar frustratie was dusdanig groot dat ze besloten had er een blog aan te wijden. En niet zomaar een blog. Nee, nee, ze twitterde, facebookte, zorgde voor de juiste tags en dikgedrukte woorden in haar stukjes, ze linkte rechtstreeks naar alles en iedereen die ook maar enigszins, soms zelfs zijdelings, volgens haar betrokken was bij het ‘probleem’. Elke vorm van ‘nieuwe’ media werd gebruikt in een mediale terreuraanval op dealer, importeur, zelfs het bergingsbedrijf dat geen website heeft, werd met naam en toenaam genoemd. Haar ‘probleem’ werd zelfs besproken op de site van een serieuze automotive organisatie.

Maar de oplossing van haar technische probleem was helemaal niet waar het om ging, dat werd al snel duidelijk in alle stukjes die ze op haar blog schreef. Ze was op zoek naar genoegdoening. Er moest en zou iemand lijden, er moesten reputaties gesloopt worden, slachtoffers moesten er vallen. Daar was deze, in mijn ogen wat doorgedraaide, mevrouw op uit. Dus toen er een (volgens het consumentenrecht) aanvaardbare oplossing kwam, weigerde ze, principieel als ze was, ook die.

Maar hoe principieel blijkt deze mevrouw nu eigenlijk echt te zijn? Dat valt te lezen op de laatste pagina van haar blog. Als een blad aan een boom. Even door de zelfverheerlijking heen lezen en wat blijkt? Wat een paar flesjes wijn, een TomTom en een nieuwe auto al niet kunnen doen met een overspannen huisvrouw. Daarnaast wordt mevrouw ook nog eens opgenomen in de 'werkgroep nieuwe media’ van Pon. Dat belooft wat!

Dat mevrouw Anröchte een nieuwe auto heeft gekregen met TomTom en wat flesjes wijn, dat schept een interessant precedent, daarover direct meer. Maar dat van die werkgroep nieuwe media, dat is toch een grap neem ik aan? Dat is toch een zoethoudertje in de trant van "Als je lief bent krijg je een snoepje"? Iedere 13-jarige met meer dan een VMBO-verstand knalt zo’n blogje inclusief linkjes, tags en vetgedrukte woorden in een paar minuten in elkaar. Even wat hulp van .tk voor een gratis domeinnaam en met de vrienden van Wordpress erbij kun je een leuke blog maken. Vervolgens ram je je verhaal de wereld van Twitter en Facebook op en na een uurtje werk heb je het begin van een media-aanval op poten. Dan is het alleen nog een kwestie van volharden, regelmatig updaten, eigenwijs zijn, niet reageren op redelijke voorstellen en uiteindelijk gaat de importeur door het stof.

Welnu heren bij Pon, even over dat precedent. Bedankt namens alle ontevreden eigenaren van VAG-producten. We hebben hier op het forum een vrij groot aantal ontevreden Cupra310 eigenaren. Iets met vermogen wat er niet is en slechte software van ABT. Dan zijn er nog wel wat problemen met de lak (met name geel) van de oudere Leon1M modellen. En zo zijn er nog wel wat andere probleempjes te vinden. En of die problemen nou redelijk opgelost kunnen worden of niet, dat is, zo heeft u zelf aangetoond, helemaal niet belangrijk. Dus daar gaan we eens wat aan doen. Maar eerst ben ik aan de beurt!

Beste lezer, wilt u dit aanvalsplan op de importeur alstublieft doorsturen via Twitter, Facebook, ja zelfs via Hyves. Vertel het aan uw vrienden, bekenden, buren en zelfs vage kennissen zodat dit blog veel, heel veel gelezen wordt. En Pon, pas op, want dit is nog maar het begin! Ik ga nog veel meer schrijven en al uw ontevreden klanten helpen bij hun frustraties door de volgende keer uitgebreid in te gaan op de betekenis van tags en hoe ze op de juiste manier te gebruiken. Ik beschik over een vrijwel ongelimiteerde hoeveelheid webruimte en zo’n 2500 potentiële lezers en de nodige andere connecties binnen de ‘nieuwe’ media- en automotivewereld, die allemaal ook weer vriendjes en vriendinnetjes hebben met Twitter en Facebook accounts. En daarnaast heb ik nog wel een paar interessante tips voor hen die u als importeur maar een stel arrogante kwastjes vinden. Als u wilt dat ik hiermee stop dan heb ik het volgende redelijke voorstel:

momenteel rijden mijn vrouw en ik allebei SEAT, zij een Arosa, ik een Leon 1P. Mijn vrouw heeft echter veel liever een SEAT Ibiza 6J Cupra ( VW Polo GTI mag ook, zegt ze net) en ik vind een Audi RS5 wel een redelijke beloning.

Ik hoor van u. ]]> FRchippie http://www.seat-online.nl/entry.php?18-Hoe-Pon-zichzelf-belachelijk-maakt http://www.seat-online.nl/entry.php?17-Even-rusten Sat, 12 Mar 2011 14:59:30 GMT *Om maar even met de deur in huis te vallen: rusten is moeilijk. Niets doen is moeilijk. Verschrikkelijk. Niet te doen, dat niets doen. Alsof ik een... Om maar even met de deur in huis te vallen: rusten is moeilijk. Niets doen is moeilijk. Verschrikkelijk. Niet te doen, dat niets doen. Alsof ik een complete sociale idioot ben. Ik móet iets met iemand doen. Of desnoods in mijn eentje. Niets doen is er niet bij. Ongelukkigheid daalt op mij neer alsof iemand een kluis vanaf de twaalfde verdieping uit het raam sodemietert.

Even terug naar het begin. Zoals een deel van jullie weet ben ik half geveld door een virus. Behoorlijk vervelend. Strontvervelend zelfs. Opstaan is een hel, en om negen uur in de avond zit ik met mijn ogen op half twaalf. Nachten van tien uur door de week, en twaalf uur in het weekend zijn regel. Op een enkele uitzondering na. Vrienden trekken me net niet aan mijn haren mee naar clubs of kroegen. “Krijg je energie van” zeggen ze dan. En dat is ook zo. Tot de volgende dag mijn ogen nauwelijks open zijn te krijgen.

Goed, mijn werk lijdt onder ’t virus. Mijn concentratie is lager dan die van een dertienjarige ADHD-er die een reep chocolade op heeft, terwijl ik vergeetachtiger ben dan mijn bejaarde oma waar ik – bedenk ik me nu – al drie maanden niet meer langs geweest ben. Mensen met wie ik werk zijn op de hoogte gesteld van mijn tijdelijk beperkte geestelijke kwaliteiten, en ik werk zeventig procent. Zodat ik kan rusten. Maar zo makkelijk is dat niet. Neen.

Ik ben rusteloos. Waarschijnlijk het gevolg van de slechte concentratie. Ook al slaat de moeheid genadeloos toe, ik moet de deur uit. Thuis zitten kan ik niet. Met als gevolg dat ik in de tijd dat ik zou moeten rusten in de auto zit, om onderdelen op te halen voor mijn andere auto - zie onder. Of onder die auto lig. Of mijn Volvo aan het poetsen ben. Of om, voordat ik na mijn werk op de fiets stap iemand op te bellen. “Hey, ja, je weet dat ik korter werk toch? Jij bent vrij hè? Koffie doen?”

“Je moet rusten, ga lekker op de bank hangen” is niet wat ze zeggen. Ze zeggen “gezellig, laten we ook samen eten”. Voordat ik het weet is het tien uur, en trap ik mijn gasten de deur uit. Of stap ik zelf uit de deuropening bij iemand anders. Niet zelden afgemat, maar voldaan. Dat is ook meteen de reden dat deze column zo lang op zich heeft laten wachten. Door rust, krijg ik het alleen maar drukker. Leuk druk, dat wel, maar waarom is het in vredesnaam zo moeilijk om even helemaal niets te doen? Weet je wat, ik ga nog even een kop koffie drinken, en dan spring ik na het eten op de fiets om onder de CX te kruipen. Houdoe.

]]> Cojones http://www.seat-online.nl/entry.php?17-Even-rusten http://www.seat-online.nl/entry.php?16-Wie-is-hier-nou-de-baas Fri, 11 Mar 2011 20:59:25 GMT Je hebt het plan in je hoofd. Het wordt een gezellig avondje uit. Eerst wat eten, daarna een leuke film, nog even wat drinken en daarna, tja daarna….... Je hebt het plan in je hoofd. Het wordt een gezellig avondje uit. Eerst wat eten, daarna een leuke film, nog even wat drinken en daarna, tja daarna…. Dat ligt een beetje aan het succes van het eerste deel van de avond.

Dus wat doe je dan. Je zoekt een restaurant, kijkt even online of het menu wat is, belt om te reserveren, regelt vooraf ook meteen de bioscoopkaartjes (hoef je niet in de rij te staan) en laat de opties voor het drankje daarna in gedachten alvast de revue passeren. Goed voorbereid, alles op orde, ga je vol vertrouwen op weg in je auto om haar op te halen.

Zo werkt dat, zo’n date. Je hebt misschien een navigatiesysteem in je auto, altijd handig voor het geval je naar een onbekende stad moet, maar de rest heb je zelf geregeld. Is toch een beetje onderdeel van het voorspel al dat geregel. Als je dan je date opgehaald hebt en naar het restaurant rijdt, een beetje kletsend over van alles en nog wat en al haar vragen over waar de avond jullie zal brengen onbeantwoord laat, het moet tenslotte toch een beetje een verrassing blijven, dan heb je het naar je zin. Je voelt je heer en meester. In je auto en over de situatie. Jij bepaalt wat er gaat gebeuren, hoe je rijdt, soms een beetje te hard, af en toe wat rustiger, vol ontzag voor alle verkeersregels, mopperend op fietsers zonder licht die je pas op het laatste moment ziet, en soms even zonder respect voor verkeersregels omdat de situatie daar om vraagt (altijd een goed excuus). De bestemmingen, de timing, het ligt allemaal in jouw handen.

Dat gevoel van de baas zijn over de situatie heb ik niet alleen bij een date, maar eigenlijk altijd als ik autorijd. Mijn auto, mijn beslissingen, mijn vrijheid. Het hoort bij autorijden, zelf beslissingen nemen. Goede beslissingen, verkeerde beslissingen, hele slechte beslissingen, slimme beslissingen. Het is prettig als ik de goede beslissing genomen heb, maar eigenlijk maakt het allemaal niet uit, ik kan er prima mee leven als ze slecht zijn omdat het mijn beslissingen zijn. Ik kan hooguit boos op mezelf worden, want ik heb het zelf verkeerd gedaan.

Niet alle autofabrikanten zien dat zo. Na iets eenvoudigs als een navigatiesysteem hebben we nu ook lane departure warning, adaptive cruise control, pedestrian warning en zo nog een berg veiligheidssystemen bedoelt om het verkeer veiliger te maken, maar in feite de eerste stappen naar een beperking van de beslissingsbevoegdheid van de bestuurder. BMW zet een volgende stap waar ik niet vrolijk van kan worden: de Vision Connected Drive een futuristische ‘complete’ auto. Waarom denkt BMW dat ik dat wil? Een auto die weet naar welk restaurant ik wil, een plek reserveert, mij naar een vrije parkeerplek in de buurt leidt, ondertussen mijn mail ophaalt, de playlist van mijn I-pod aanpast zodat we muzikaal goed onderweg zijn, mijn date en ik. Alvast de boodschappen voor morgen reserveert omdat hij vermoedt dat er morgenochtend wel een wat uitgebreider ontbijt nodig zal zijn, tussendoor de bioscoopkaartjes regelt, hij heeft immers bij het synchroniseren gezien dat in mijn agenda een date stond en hij kent mijn gewoontes. Het café waar het drankje na de film de stemming verhoogt, heeft hij ook al geregeld en hij brengt ons er na de film naartoe, ondertussen wat leuke muziek uit de diverse hippe clubs in de buurt afspelend want misschien willen we later nog wel even uit ons bol gaan en dan kunnen we nu alvast aangeven waar we dat willen gaan doen. En, als klap op de vuurpijl, na afloop van alle pret brengt hij mijn date keurig en veilig thuis, hij heeft haar immers al geïdentificeerd en weet dus waar ze woont.

Dat wil ik helemaal niet meneer BMW! Sodemieter op met je waanideeën. Ik wil een auto waarin ik de baas ben. Een auto hoeft behalve voortbewegen niks te kunnen, de rest kan ik prima zelf. Ik moet er niet aan denken dat alle avontuur uit mijn leven verdwijnt door zulke systemen. ABS, ESP, ja zelfs adaptive cruise control (handig in de file) daar kan ik prima mee leven. Maar laat mij de baas zijn en blijven aan het stuur van mijn auto!

]]> FRchippie http://www.seat-online.nl/entry.php?16-Wie-is-hier-nou-de-baas http://www.seat-online.nl/entry.php?15-Emotie Fri, 11 Feb 2011 13:13:18 GMT Auto’s zijn emotie! Een kreet die je regelmatig hoort en die ik altijd een wat afgezaagde bijna banale kreet heb gevonden. Hij past vooral in de... Auto’s zijn emotie! Een kreet die je regelmatig hoort en die ik altijd een wat afgezaagde bijna banale kreet heb gevonden. Hij past vooral in de monden van marketingtypes die ooit bedacht hebben dat wanneer je een showroom van een willekeurige SEAT-dealer binnenstapt, je verwelkomt dient te worden door een zuchtende mevrouw die “auto emoción” fluistert. Toch heb ik de afgelopen week meegemaakt dat auto’s soms wel emotie zijn. Op drie verschillende momenten in drie totaal verschillende situaties.

Maar voor ik dat allemaal uit ga leggen is het misschien wel zo netjes om me even voor te stellen. De meesten op dit forum kennen mij als FRchippie, in het echte leven heet ik Richard. Ik houd me beroepsmatig de hele dag bezig met Nederlandse taal en in die hoedanigheid schrijf ik veel. Van eenvoudige zinnen tot complete essays en van notities tot beleidsstukken. Ik beleef daar veel plezier aan en loop al sinds de start van het nieuwe forum rond met de gedachte om een blog te gaan schrijven. Onderwerpen genoeg, zowel in het dagelijks leven als op een forum als SEAT-online. (Waar ik trouwens al heel wat jaartjes rondhang, als ik me niet vergis sinds 2004.) Tot nu toe is het er nooit van gekomen, om de eenvoudige reden dat het zoveel op werken lijkt. Nu is het er dan toch van gekomen. Of ik net als Michael iedere twee weken een stukje ga schrijven dat durf ik niet te garanderen. Ik laat het voorlopig maar even afhangen van de inspiratie.

Terug naar de emotie. Vorige week viel bij mij de Autovisie op de mat. Ik ben abonnee en dat ben ik al mijn hele autorijdende leven. Jawel beste lezer, u heeft hier te maken met een mastodont, een dinosauriër bijna, die nog gedrukte media leest. Ik heb zelfs een (weekend)abonnement op een krant! In die Autovisie trof ik foto’s van de nieuwe creatie van ene meneer Pagani. Zijn eerste creatie, de Zonda, heb ik tweemaal in levende lijve mogen bewonderen. Op de AutoRAI, en een keer live op een parkeerplaats langs een Duitse autobahn. Na die eerste ontmoeting was ik onder de indruk, toen ik de auto bij de tweede ontmoeting zag staan en even later hoorde en zag wegrijden tussen het ‘gewone’ verkeer wist ik het zeker: mocht de Staatsloterij mij ooit gunstig gezind zijn dan koop ik een Pagani Zonda. Wat een brok emotie, wat een design, wat een geluid. Fenomenaal. En nu stonden daar dan die foto’s van zijn nieuwste modelletje, de Huayara. Alweer zo’n tijdloze schoonheid, gemaakt met zoveel aandacht voor detail dat één blik op de foto’s niet voldoende is. Aan die auto valt zoveel te zien, zoveel te ontdekken voor het oog, en dat is nog maar het begin, want qua techniek is het ook niet bepaald een teleurstelling. Achterin de Autovisie trof ik nog een interessant stukje: er is een schitterend boek over de Zonda. Ik heb de link ingetypt en het meteen besteld. Dat moest ik hebben. Het is er nog niet, maar het wachten valt me zwaar. “Het wachten valt me zwaar”, ik schrijf het en bedenk meteen: op een boek? Over een auto?

Het tweede moment kwam toen ik afgelopen dinsdag mijn auto naar de dealer bracht voor een beurt. Ik kreeg de sleutels van de leenauto: een Ibiza 1.2 TDI Ecomotive. Hoho, denken sommige mensen nu, daar zou je niet meer over zeuren had je beloofd. Da’s waar en daar houd ik me ook aan. Wat het besturen van een Ecomotive met mij deed kunt u vanaf hier tot een tweetal pagina’s verder lezen. Vergeet vooral de conclusie niet, anders zou u zomaar op het verkeerde been gezet kunnen worden.

Regelmatig lees ik dat er mensen zijn die zich erg druk maken over het openbaar vervoer. Gaat het niet over een chipkaart, dan gaat het wel over treinen die niet op tijd rijden of, veel erger, conducteurs of controleurs die mishandeld worden. In die verhalen lopen de emoties soms aardig op, worden er miljoenen bedragen genoemd, het woord diefstal valt, politici worden met de grond gelijk gemaakt en half Nederland lijkt er een mening over te hebben. Toch heb ik nog nooit een marketingman van enig OV-bedrijf horen beweren dat openbaar vervoer emotie is.

De oplettende lezer herinnert zich dat ik sprak van drie momenten. Het derde moment speelt zich af op dit forum. Een terecht ontevreden bezitster van een Ibiza Ecomotive beklaagt zich. Over haar auto die het niet meer doet, zo lijkt het. Maar vooral over alles en iedereen die er ooit wat mee te maken heeft gehad. En in de emotie veroorzaakt door in haar ogen onkunde en onwil, begint ze een kruistocht. Tegen de dealer, tegen de importeur. Op een zeer moderne manier. Ze maakt een site met zeer bewust gekozen lay-out waardoor de top 3 bij Google hits gegarandeerd is. Twitter wordt gemobiliseerd en de hele wereld moet het weten: ze zijn allemaal fout. Maar wat was nou het probleem? Die auto? Tja die deed het niet. Die bracht haar niet meer waar ze zijn moest. Dus komt de emotie en die beweegt haar tot daden. Ze pikt het niet langer.

Auto’s? Emotie? Ik krab me nog eens achter de oren. Zou het dan toch. Zou zo’n marketingjongen dan toch gelijk hebben? Auto emoción! ]]> FRchippie http://www.seat-online.nl/entry.php?15-Emotie http://www.seat-online.nl/entry.php?14-Wassen Sat, 05 Feb 2011 14:23:35 GMT *Ik zou geheel volgens de traditie iets kunnen schrijven over gevoelens. Of over smaak – zowel die in je mond als je persoonlijke voorkeur. Maar... Ik zou geheel volgens de traditie iets kunnen schrijven over gevoelens. Of over smaak – zowel die in je mond als je persoonlijke voorkeur. Maar neen, ik zal eens schrijven over hetgeen me ooit naar deze site bracht. Maar dan algemener. Niet zo specifiek als iets dat “Cordoba” heet – reizen, daar kan ik het trouwens ook nog wel eens over hebben – of zelfs niet iets minder specifiek als “Seat”. Neen, het gaat over auto’s in het algemeen. Alles behalve specifiek.

Maar om het dan toch iets specifieker te maken: ik wil wat aandacht schenken aan het wassen van auto’s. Soms bekruipt mij het gevoel dat er een ongeschreven regel bestaat, die bepaalt dat je als autoliefhebber elke week je Gouden Koets moet wassen. Moet vertroetelen. Met een spons, doekje of poetspad alle lijnen van je auto liefdevol moet betasten. Betasten alsof het iets levends is. Bij elke oneffenheid is de schrik van je gezicht af te lezen. Alsof je een pluk rughaar ontdekt bij het mooiste meisje dat je ooit aan de haak hebt geslagen. Mooi is ze, maar die kleine - nouja - onvolkomenheid blijft door je hoofd spoken. Op momenten waarop je zou moeten genieten flitst die kras weer door je hoofd. Of het plukje haar, als je in gedachten nog bij die vrouw zit.

Ik zou mezelf omschrijven als autoliefhebber. Met een Volvo 940 voor de deur waar zoveel geld in zit dat ik ook wel een recente V70 had kunnen kopen vind ik dat geen onterechte classificatie. En een CX in de stalling die ik eigenhandig een tweede leven ga geven doet diezelfde classificatie ook geen onrecht. Maar er is één ding waardoor mensen mijn oprechtheid als autoliefhebber in twijfel nemen. De regelmaat waarin ik mijn auto’s was. Al vanaf mijn eerste auto reed ik bijna altijd in een vieze koets. Ja, toen ik nog bij een autobedrijf werkte waste ik de boel iets regelmatiger, kleine moeite. Of ik gaf de autowasser een frietje met een hamburger. Maar nu? Wassen? Wasda?

Toen ik vanmorgen naar mijn auto liep om – ok, ik geef het toe – naar Ikea te rijden – overigens louter om een espressopotje te halen – viel me ineens op dat er groene aanslag achter wat rubbers zit. Dat er aangekoekte remstof op twee van de vier nogal zeldzame BBS wielen zit. Dat ik nauwelijks nog door de delen van de voorruit kan kijken waar de ruitenwissers niet komen. Oja, en er zit een ster in één van de mistlampen, waarvan ik ooit het laatste nog leverbare setje in Europa kocht. ‘Naar de wasstraat’, is het eerste wat in me op kwam. Ja autoliefhebbers, ik schrijf wasstraat.

Enigszins opgewonden en nerveus – het is immers al weer meer dan een half jaar geleden – rijd ik richting de wasstraat. ‘Ja, dat wordt genieten straks’ spookt door mijn hoofd. Inmiddels vol enthousiasme geef ik richting aan naar rechts, daar zit de wasstraat. Ik sluit aan in de rij. Wissel een blik met een mevrouw met kinderen in een groene Alfa Romeo. Kijk naar de sippe man in de Jaguar die er voor staat. Kijk in mijn binnenspiegel, en zie nog niemand achter me staan. Zonder één tel te twijfelen zet ik ‘m in de versnelling die rechtsachter zit. De versnelling die op de pook aangeduid wordt met R. Wassen á la, maar in de rij staan om 5 minuten lang tegen heen en weer slingerende lappen en naar beneden glijdend schuim te kijken is een brug te ver. Op eens lijkt Ikea op zaterdag niet eens zo een slecht idee, bedenk ik me terwijl ik me de maximum snelheid overschrijdend door het verkeer beweeg.

Het bewijs




]]> Cojones http://www.seat-online.nl/entry.php?14-Wassen http://www.seat-online.nl/entry.php?13-Zoet-roze-zaligheid-deel-twee Sat, 22 Jan 2011 21:10:25 GMT *Normaliter gebruik ik een titel niet graag twee keer. Laat staan als het twee achtereenvolgende stukken betreft. Maar nu moet ik het toch. Ik... Normaliter gebruik ik een titel niet graag twee keer. Laat staan als het twee achtereenvolgende stukken betreft. Maar nu moet ik het toch. Ik probeerde het voor mezelf goed te praten door mezelf ervan te overtuigen dat het snor zit als het onderwerp maar genoeg verschilt. En dat is het geval.

Het heeft deze keer niets te maken met koeken die in kruimels uit elkaar vallen. Het heeft te maken met een oude maar niet vergeten liefde. Een liefde die vroeger – kun je iets vroeger noemen als je maar 24 jaar oud bent? – nooit iets is geworden, maar die na een jaar elkaar nauwelijks gesproken te hebben, toch een nieuwe impuls heeft gekregen.

Een jaar lang zat zij in de stad die jaren lang gescheiden is geweest door een muur. Die na mijn geboorte, maar voor haar geboorte weer één is geworden. Ik bezocht haar daar toen, ongeveer halverwege dat jaar. We waren nooit eerder een week samen, maar zonder elkaar te verrassen hebben we een bijzondere week gehad. Zij was gelukkig in haar relatie, ik accepteerde dat.

Toen verruilde ze de B voor de A, waarmee we op fietsafstand van elkaar kwamen te wonen. Ineens spraken we elkaar dagelijks. Terwijl we beiden met eigen liefdesperikelen te maken hebben, dat wel. Langzaam maar zeker worden onze ontmoetingen intiemer. Zonder dat er iets gebeurt, overigens. “We zijn al lang bevriend. Het zou niet goed zijn” is ons wederzijds excuus.

Ze blijft bij me slapen. Zes nachten in één week. Ze eet bij me moeder. Zonder uitleg. We eten samen, we lachen samen. Nog steeds is er niets gebeurd. Ondertussen kan ik mijn gevoelens nog maar met wagonladingen vol moeite onderdrukken. “Ja natuurlijk masseer ik je rug” zeg ik terwijl ik haar smalle taille bekijk. Terwijl ik besef dat onder die gemakkelijke kleding geen ondergoed zit. Terwijl ik twijfel aan de vriendschappelijkheid. Nog steeds, niets gebeurd.

Ik zeg dat ik zin heb om naar het strand te gaan. Zij wil daar iets filmen voor school. Een nieuwe afspraak is gemaakt. We lopen op het strand. Ik heb mijn camera mee, en zet haar op de foto. Ik kijk door de zoeker en zie haar lippen. Ik smacht, ik smacht naar die zoet roze zaligheden die haar lippen zijn. Ik ben stil, ik kijk nog steeds door de zoeker. Ik druk niet af. Ze wacht, ze kijkt de lens in, ze lacht. Ik druk af. ]]> Cojones http://www.seat-online.nl/entry.php?13-Zoet-roze-zaligheid-deel-twee http://www.seat-online.nl/entry.php?12-Zoet-roze-zaligheid Mon, 10 Jan 2011 20:03:20 GMT *Ik heb een zeer beperkte concentratiespanne, en ik leef in fases. Soms overheerst een maand lang de diepvriespizza mijn menu. Een maand later is dat... Ik heb een zeer beperkte concentratiespanne, en ik leef in fases. Soms overheerst een maand lang de diepvriespizza mijn menu. Een maand later is dat pasta met schnitzel. Weer een maand later is dat mosterdsoep met stokbrood. In augustus drink ik alleen maar Dr. Pepper, om in september niets anders dan blikjes Coca Cola in huis te hebben. In oktober zeg ik vaarwel tegen het rood witte blikje, en is de koelkast gevuld met Cassis. In november is het thee – uitsluitend Earl Grey wat de klok slaat.

In de zomer luister ik continu naar dezelfde Serge Gainsbourg cd, om die in de winter te ruilen voor een Miles Davis cd. Tussendoor luister ik naar Joy Division. Koop ik een nieuwe plaat in de platenzaak, dan luister ik de aankomende week alleen maar die ene plaat, ’s avonds, als ik mijn tanden poets.

Of dit gedrag onder het kopje “dwangneurose” te scharen is weet i niet, maar licht neurotisch is het denk ik wel. Het is vreemd, ik ben nieuwsgierig, en ontdek graag nieuwe dingen, maar het lijkt alsof ik een aantal hoofd-fases heb die ik afwissel. Of het nu muziek, eten of drinken betreft. Er zijn een paar constanten die elkaar afwisselen. Niet omdat ik bang ben, maar omdat ik op die manier, tja, ontspan.

Vanmorgen ging ik op pad voor één van de meest treurige dingen die een mens kan doen. Ok, een uitvaart is misschien nog wel iets minder leuk, maar voor mij is een tripje naar Albert Heijn op zaterdag ochtend niet bepaald leuk. Hoe dan ook, ineens besefte ik me met mijn gehele geest dat ik weer eens een fase had afgesloten: die van de afbak croissants. Met het aanschaffen van grote zakken Japanse zoutjes lijk ik een nieuwe periode te zijn ingeslagen.

Maar laatst, op de fiets, besefte ik me iets. Er is één ding wat niet gebonden is aan periodes. Eén ding waar ik altijd zin in heb, wat altijd lekker is. Een eerder droog dan klef cakeje. Dat rijkelijk met krummels strooit terwijl ik er van hap. Maar niet voordat mijn tanden langzaam en eigenlijk niet bepaald trefzeker door een zoete roze laag fondant breken. Langzaam voel ik de droog-achtige cake vermengen met de laag fondant, en langzaamaan soepel en zacht worden. Ik slik, maak ruimte, en neem een volgende hap. Er valt een stukje op de grond. Het fondant blijft nog aan de rest van de koek zitten. Ik neem nog een hap, en nog een hap. Ik weersta de verleiding van een tweede koek, en ga tevreden in de zon zitten. Roze koek, wat ben je lekker. ]]> Cojones http://www.seat-online.nl/entry.php?12-Zoet-roze-zaligheid http://www.seat-online.nl/entry.php?11-Tja-kerst Fri, 24 Dec 2010 18:55:11 GMT *Voor veel mensen is kerst iets waar ze weken van te voren reikhalzend naar uit kijken. Natuurlijk, ik snap dat wel. En natuurlijk, ik zie ook wel in... Voor veel mensen is kerst iets waar ze weken van te voren reikhalzend naar uit kijken. Natuurlijk, ik snap dat wel. En natuurlijk, ik zie ook wel in dat het “gezellig” zou moeten zijn. Maar voor mij werkt die gemaakte gezelligheid niet. Als ik heel eerlijk ben.

Natuurlijk bestaat nu de kans dat ik overkom als een zeurpiet. Eén die zich afzet tegen de consumptiemaatschappij – waar kerst eigenlijk om draait. Iemand die zegt dat kerst hem niet bevalt om zo wat aandacht te krijgen. Maar nee, dat is niet zo. Nouja, aandacht is altijd fijn, maar dat is niet de reden dat ik een stukje schrijf waarin ik mijn antipathie tegen deze christelijke feestdag uit.

Ik ben enig kind. Ik heb gescheiden ouders. En dan heb ik ook nog eens een keer ouders die gebroken hebben met hun familie. Je kunt zeggen dat ik op zijn minst een getroebleerd beeld heb als het aankomt op familiebanden. Er is niets gebeurt wat strafbaar zou kunnen zijn, maar familiebanden zijn voor mij niet wat ze voor andere mensen zijn.

Terwijl mensen vanavond kerst vieren met kinderen, ouders, broers, zussen of weet ik het wat, zit ik een beetje TV te kijken. “Ga wat doen met vrienden”, zul je zeggen. Goed bedoeld, uiteraard, maar op de één of andere manier heb ik het gepresteerd om een groep vrienden om me heen te verzamelen waarbij familie minstens net zo belangrijk is als vriendschap. Het gevolg? Al m’n vrienden zijn kerst aan het vieren bij familie.

Medelijden is het laatste waarop ik wacht. Ik heb het heus niet slecht. Ik ga morgen toch langs bij een deel van mijn familie. Het jaarlijkse samenzijn voor een deel van de familie. Meer om mijn oma een plezier te doen, dan voor mijn eigen plezier. Gelukkig heb ik aankomende week een volle agenda. Leuke dingen. Fijne mensen. Het punt dat ik wil maken? Het kan altijd slechter.
]]> Cojones http://www.seat-online.nl/entry.php?11-Tja-kerst http://www.seat-online.nl/entry.php?10-Hop-de-winter Sun, 05 Dec 2010 11:34:34 GMT *Ik wilde gaan schrijven over taal en gewoontes. Of beter, over gewoontes in de taal. Taalgebruik. Maar met het weer van de laatste dagen kan ik het... Ik wilde gaan schrijven over taal en gewoontes. Of beter, over gewoontes in de taal. Taalgebruik. Maar met het weer van de laatste dagen kan ik het niet laten om over het weer te schrijven. Want laten we eerlijk zijn, het doet iets met ons. ‘Tuurlijk, over het weer praten is net zoiets als over koetjes en kalfjes praten. Maar koetjes en kalfjes, vooral kalfjes, doen ons ook iets. Hmm, zacht vlees.

Ik heb het de laatste tijd nogal druk gehad. Vandaar de vertraging. Die drukte had niet zozeer iets met het weer te maken. Neen, maar het weer viel me wel op. Nogal logisch, als je gewend bent om nooit meer dan een t-shirt te dragen onder je jas. Fietsen werd ineens ondraaglijk. Ja, ik ga op de fiets of met het OV naar het werk. Op dat laatste kom ik straks terug. Fietsen, fietsen door de sneeuw. Het blijft iets aparts, iets buitenaards, de stilte, de vervreemdende blikken. Alsof NASA aan ging kondigen dat de sneeuw de speurtocht naar buitenaards leven ging beïnvloeden. Zoiets. Nu wil het dat ik een racefiets heb, niet prettig in de sneeuw.

Tweede optie voor mensen die voor hun werk alleen maar Amsterdam hoeven te doorkruizen: OV. Dat ging nog best goed. Trams zijn nat van binnen, overvol en kinderen krijsen de oren van je hoofd, maar het is warm en je wordt niet zeiknat. Op je schoenen na dan. Dat ging prima, tot ik gisterochtend onderweg ging naar mijn toekomstige vriendin. Ik wacht op de tram – neen, geen Jiskefet grapje – kijk naar het spoor en zie dat er wel verdacht veel sneeuw in ligt. Een autotje van het GVB geeft antwoord. “Meneer, de wissels zijn vastgevroren. Voorlopig rijden de trams niet, u kunt een bus pakken”. De brede grijns verdwijnt achter een dichtschuivend raam en de man rijdt weg in zijn ongetwijfeld behaaglijke Polo.

Vervolgens overkom ik twee fobieën, rennen en sneeuw. Ik zie net een bus aankomen die me naar de juiste bestemming kan brengen. Althans, een stukje. Ik denk veilig te zijn als ik merk dat de bus nauwelijks wielspin heeft. Totdat ik mezelf zittend in een dwars-over-de-weg-glijdende stadsbus richting een pilaar van een viaduct zie glijden. Kut, bussen zijn niet stevig. Op miraculeuze wijze weet de chauffeur de pilaar nét te ontwijken. Ik schuif terug op de plek waar ik zat, en kijk vanaf dat moment met de chauffeur mee, via zijn spiegel. Ik móet zijn hoofd en stuur blijven bekijken, maak ik mezelf wijs.

Via de metro – daar ligt geen sneeuw! – kom ik op Centraal aan, waar mijn toekomstige vriendin ook blijkt te zijn. Haar trein had vertraging, wat een toeval. We lopen samen door de sneeuw naar de bus om naar haar huis te gaan. Gevaarlijke situaties vermijdend komen we veilig bij haar huis aan, steken de kachel aan, en vlijen ons erbij in de buurt neer. Van binnen naar buiten kijkend valt me ineens op hoe mooi het eigenlijk is. Ik kijk naar haar, zij kijkt naar mij. We glimlachen en zijn stil. ]]> Cojones http://www.seat-online.nl/entry.php?10-Hop-de-winter http://www.seat-online.nl/entry.php?9-Ze-dragen-petjes Sun, 14 Nov 2010 13:03:24 GMT *Als ik tegen mensen vertel dat ik iets heb met auto’s dan reageert niet iedereen altijd even positief. Ik heb er nog geen wezenlijke problemen door... Als ik tegen mensen vertel dat ik iets heb met auto’s dan reageert niet iedereen altijd even positief. Ik heb er nog geen wezenlijke problemen door ondervonden, maar ik vraag me dan toch heel even in mezelf af wat kan zorgen voor het onbegrip. Zoals bij zo veel dingen is er niet slechts één mogelijkheid. Neen, er zijn er meerdere. Wie weet zie ik wel iets over het hoofd, maar dit kwam zo even in me op.

Natuurlijk kunnen ze de gedachte krijgen dat ik ben blijven hangen in mijn kindertijd. Dat ik in mijn huis een kamer in heb gericht, louter met autospullen. Dat ik ’s ochtends even door die kamer loop met een stoffertje in mijn hand, de vitrinedeur open doe, en kijk of alle auto’s nog wel in lijn staan. Dat ik met een klein stoffertje uiterst zorgvuldig de lijnen volg van al die bolides op schaal, die ik in hun originele formaat nooit zou kunnen betalen. Dat ik een racebaan in die zelfde kamer op de grond heb liggen, waar ik me hele weekenden mee kan amuseren. Dat ik posters met daarop afbeeldingen van auto’s in de schuur heb hangen, en dat ik alle radiografisch bestuurbare auto’s die ik in mijn jeugd gekocht heb nog heb.

Wat ze ook kunnen denken is dat ik wel opgegroeid ben, maar dat ik in plaats van met speelgoed nu bezig ben met auto’s die níet in een vitrinekast op de tweede etage van een Amsterdam appartement passen. Dat ik geen posters aan de muur heb hangen, maar een wand vol gereedschap, in een garage waar een auto staat waar ik toch elke week weer aan ga sleutelen, maar die voorlopig nog niet af zal zijn. Dat ik tijdens het zaterdagavond biertje met rouwrandjes onder de nagels sta te vertellen over een carburateur, terwijl niemand ook maar enigszins geïnteresseerd is in dat oude hok wat ik heb staan.

Dan is er ook nog de mogelijkheid dat ik voor merken-gek versleten word. Zo iemand die zich persoonlijk aangevallen voelt als je iets negatiefs zegt over “zijn merk”. Iemand die een mooie windbreaker heeft, zo een die de teammanager van het rally-team van “zijn merk” ook altijd draagt. Zo iemand die, als hij ’s winters of s’ zomers of in de herfst of in het voorjaar de deur uit gaat, altijd een excuus weet te vinden voor het petje met daarop het logo van zijn favoriete merk. Ja, dat doen ze, ze dragen allemaal petjes. Het is eigenlijk de evolutie van de eerste categorie, doorgetrokken tot een absurdistische liefdesrelatie met iets ongrijpbaars als een merk.

En ik dan? ik valt tussen wal en schip. Ik heb merkvoorkeuren, maar kan de zwaktes onder ogen komen. In mijn kast liggen Renault handdoeken, maar alleen omdat ik die gratis kreeg op mijn werk. Ik heb nog radiografische auto’s uit vervlogen tijden, en de racebaan staat ook nog ergens in een doos. Modelauto’s doe ik niet aan, maar er staat wel een oude auto op beter tijden te wachten, ergens in een stalling in de buurt. Rouwrandjes zijn me soms niet vreemd, en soms, heel soms zeg ik iets over zijn auto’s tegen iemand die het groeien van een krop sla interessanter vind om te beluisteren. Ach, ik red me wel, maar alsjeblieft, als iemand mij ooit tegenkomt met een petje van één of ander automerk, geef me dan alsjeblieft een spuitje.

]]> Cojones http://www.seat-online.nl/entry.php?9-Ze-dragen-petjes http://www.seat-online.nl/entry.php?8-Het-komt-na-zomer Sun, 31 Oct 2010 12:04:50 GMT *Afgelopen jaar pakte me het voor het eerst. Ik dacht altijd dat het nonsens was, ik dacht dat je er zelf invloed op had, ik dacht dat het mij niet... Afgelopen jaar pakte me het voor het eerst. Ik dacht altijd dat het nonsens was, ik dacht dat je er zelf invloed op had, ik dacht dat het mij niet kon overkomen. En toen, vorig jaar na een drukke week bleef ik moe. Uitslapen bestond niet meer, als ik wakker was, was ik nog steeds – of alweer – moe. Ook ik was vatbaar voor de geringe energie van de kortere dagen na de zomer.

Ook nu merk ik het weer. Na het avondeten kak ik in, waar ik normaliter tot 2 uur ’s nachts wakker kon blijven. Mijn bed uitkomen lijkt elke ochtend opnieuw de meest zware taak die ik de afgelopen jaren gehad heb. Na een uur snoozen sleur ik mezelf mijn bed uit. Ik zet het koffieapparaat aan. Ik stap onder de douche.

Natuurlijk, de herfst is niet alleen maar doffe ellende. Fietsend door de stad verlies ik mezelf regelmatig in vergezichten waarin mijn netvlies wordt getrakteerd op een geweldige kakofonie van groentinten, oranjetinten en bruintinten. Ook gezeten in het nog verrassend soepele leer van mijn trouwe Volvo droom ik vaak weg bij wat je in de zomer “groenstrook” zou noemen. Het herfstige kleurenpallet is een welkome afwisseling op het normaal zo saaie en eentonige Nederlandse landschap. Van Amsterdam naar Arnhem rijden is ineens een waar genot. De camera is altijd binnen handbereik.

Maar toch, die verdomde vermoeidheid, die lusteloosheid. Ik word er niet vrolijk van, mijn naasten worden er niet vrolijk van, niemand word er vrolijk van. Ok, mijn kribbigheid kan af en toe wel eens grappige confrontaties opleveren, maar over het algemeen is het geen genot. Na vorig jaar heb ik besloten er iets aan te gaan doen. Ik had nog geen idee wat, maar ik zou het doen. Wegens compleet andere redenen overigens heb ik voor één keer mijn nuchtere vooroordelen overboord gegooid. Op advies van verschillende mensen om me heen ga ik beginnen met een Yoga cursus. Yoga. Ik. Doe normaal.

De kleine oefeningen die ik nu al doe, we gaan weer terug naar mijn ochtendritueel, na het douchen, maken me niet alleen leniger. Neen, ik begin de dag ook fitter. Alleen door wat rare houdingen aan te nemen. Heel bijzonder, maar ik ben er bijzonder blij mee. Mooi. ]]> Cojones http://www.seat-online.nl/entry.php?8-Het-komt-na-zomer http://www.seat-online.nl/entry.php?7-Geduld Thu, 14 Oct 2010 20:54:00 GMT *Neen, geen verwijt aan die genen die zich al afvroegen wanneer er een nieuwe column van mijn hand zou verschijnen. Ik heb geen doodsbedreigingen in... Neen, geen verwijt aan die genen die zich al afvroegen wanneer er een nieuwe column van mijn hand zou verschijnen. Ik heb geen doodsbedreigingen in mijn mailbox ontvangen en geen afschrikwekkende pb’s gehad. Neen, geen van dat. Toch zit het me dwars, dat ik zo snel al de tweewekelijkse cyclus heb doorbroken. Als ik zou strooien met excuses zouden er woorden als werk, Amsterdam Dance Event en therapeutisch sleutelen staan. Wellicht zelfs verliefdheid. Maar nee, ik verzin geen excuus, ik betuig slechts spijt.

Toch zou ik één van de dingen in mijn intro graag even wat dieper uitlichten. En dat is therapeutisch sleutelen. Toen ik mijn CX kocht besefte ik me het al min of meer. Het opknappen van een oude auto zou me rust gaan brengen. Natuurlijk, het sleutelen met een vriend of met mijn vader is gezellig, en soms gewoon ronduit handig. Uren alleen doorbrengen in een oude stoffige werkplaats is niet meteen de eerste situatie waar je aan denkt bij knusheid. Maar toch maakt het me verdomde blij af en toe.


Is dit nu knus?

Het is namelijk dé perfecte gelegenheid om even al je gedachten opzij te zetten. Om tot jezelf te komen. En om ouderwets wondjes op je hand te creëren. Iets wat ik sinds mijn boomhut-bouw-tijd niet meer gehad heb. Hoe dan ook, van eenzaam sleutelen krijg je rust in je kop. En als je er aan toe bent, kun je rustig aan gedachten in je kop toe laten om ze te verwerken. Op je eigen tempo. Zonder je over te hoeven geven aan de razendsnelle dagelijkse bekommeringen. Zoals ik schreef, therapeutisch sleutelen. Niet veel goedkoper dan een therapeut inhuren – kan ik me voorstellen – maar wel met een praktisch resultaat. Een toffe oude auto die rijdt. Als ’t goed is.

Afgelopen zomer, toen ik mijn idee dus al lang in het hoofd gehaald had, sprak ik iemand van mijn leeftijd, met rauwrandjes onder zijn nagels. Min of meer verbaasd – het was tijdens een barbecue van mensen die ik uit het nachtleven ken – vroeg ik wat hij gedaan had. Hij antwoordde dat hij aan zijn motor gesleuteld had – waar hij overigens aan het eind van de avond straalbezopen op stapte.


Foto via The Selvedge Yard: Toen motorrijders nog rebellen waren

Tijdens het gesprek haalde hij een boek aan. Zen And The Art Of Motorcycle Maintenance. Dit boek gaat een stuk dieper dan mijn flodderige analyse – ik ben immers geen filosoof – maar ik denk dat de basisgedachte overeenkomt. Alles draait om de eigen houding en een gezonde balans tussen emotie en ratio. Tot nu toe vergat ik telkens het boek te kopen, maar tijdens het schrijven van dit stuk, heb ik ‘m eindelijk gekocht. Wie weet word ik een beter mens. Geduld is een schone zaak. ]]> Cojones http://www.seat-online.nl/entry.php?7-Geduld http://www.seat-online.nl/entry.php?6-Zuignap Sun, 26 Sep 2010 11:04:27 GMT *Er is een aantal mensen dat nu misschien verwacht dat hier iets komt te staan over vergeten saté, homo-erotische scenes in jaren ’80 films of... Er is een aantal mensen dat nu misschien verwacht dat hier iets komt te staan over vergeten saté, homo-erotische scenes in jaren ’80 films of induttende Peters, maar nee. Ik belandde gisteren in een file die me op een geplande rit van iets meer dan een uur maar liefst drie kwartier vertraging opleverde. En dan heb ik nog mijn best gedaan om die vertraging weg te rijden ook.

Hoe dan ook, de rit zou me brengen naar een plaatsje waarvan het bestaan me tot twee weken geleden volstrekt ontging. Vooraf kreeg ik nog snel een bericht over een afgesloten A2. Wat ik doe? Ik pak Google Maps er bij, toets begin en eind bestemming in en klieder op een papiertje wat cryptische omschrijvingen gecombineerd met wat pijltjes, die later alleen door mij te ontcijferen zijn. Vervolgens stap ik de deur uit, opzoek naar een tankstation waar ik nog met cash kan betalen. Uiteraard hebben ze daar geen fatsoenlijke Euro 98 meer, dus gaat er een hyperduur alternatief in met als RON getal 95. “Nee, het is echt een goede vervanger hoor!”. Ok, top. Doe maar dan.

Ik rijd de snelweg op en luister vrolijk naar mijn net gebrande Fleetwood Mac cd. Glimlachend kom ik tot de conclusie dat ik m’n memotje met de routebeschrijving ben vergeten. Snel bedenk ik me of ik de route nog weet. De conclusie is ja, tot aan het nummer van de afslag en het aantal rotondes op de route toe. Fleetwood Mac mag iets harde gaan spelen, en de cruise control mag ook wat meer vaart brengen in de auto. Uiteraard blijf ik angstig in de achteruitkijkspiegel en de berm loeren: ik heb laatst al 300 euro in een maand tijd weg moeten brengen naar het CJIB – die overigens nu een nieuwe huisstijl hebben. God waar zal dat van betaald zijn.

En dan, die bewuste file. Remmen: bijna een Audi Coupé in m’n Volvo. Onderweg valt me al iets op, maar in die file kon ik pas echt even goed onderzoek doen. Ik denk dat meer dan de helft van de auto’s een aftermarket navigatie letterlijk mídden op de voorruit heeft geplakt. Nu is het weekend, mensen zullen eerder naar een onbekende bestemming rijden dan door de week, maar is dan werkelijk iedereen het oude ambacht van navigeren vergeten? Ik zelf merk dat ik rijd als een idioot met zo’n ding aan. “Huh? Moet ik er nu hier af? Of toch de volgende? Kut, nu ben ik te ver. Keren. Keren! KEREN!” Goed, aan het rijgedrag van andere weggebruikers ben ik niet de enige die zo reageert. Hoe vaak zie je niet iemand met een navigatie – altijd TomTom, ookal is het een Navman - tegen z’n voorraam nog op het laatste moment een afslag nemen?

En dan is er nog de plek waar mensen het ding plakken: Recht onder de binnenspiegel, halverwege het plafond en het dashboard. Ja, zoals ik schreef, letterlijk in het midden van het raamoppervlak. Waarom? In godsnaam, hoe is dat handig? Vertel het me! Hoe kun je zo nog fatsoenlijk rijden? Vind je het gek dat mensen met zo’n ding rijden als kippen zonder koppen. Kan iemand die mensen uitleggen dat je zo’n ding níet in je blikveld moet plakken, maar gewoon ergens langs de rand van het raam, waar je toch nauwelijks doorheen kijkt? Goed, tot zover mijn frustratie. Oja, op het feit dat m’n duurbetaalde Euro 95 al weer bijna op is. 45 euro voor 250 kilometer. Top. Het verbruik wordt echt super veel lager ja.

Oja, het is weer zo’n luie zondag. Met een bijpassend lui liedje. Doei!
]]> Cojones http://www.seat-online.nl/entry.php?6-Zuignap http://www.seat-online.nl/entry.php?5-De-verbroedering-der-techniek Sat, 11 Sep 2010 18:20:06 GMT *De laatste tijd is mijn levensstijl iets gewijzigd. Acht jaar clubben, waarvan 4 jaar full-time gaan je niet bepaald in de koude kleren zitten. De... De laatste tijd is mijn levensstijl iets gewijzigd. Acht jaar clubben, waarvan 4 jaar full-time gaan je niet bepaald in de koude kleren zitten. De laatste tijd kom ik de weekenden en avonden op een normalere manier door. Museabezoeken, theaters, filmhuizen, het strand: ze staan allemaal weer op ’t programma.

Onbewust was het me misschien al opgevallen, maar bewust werd het me pas echt toen ik met mijn vader naar het Concours d’Élegance ging in de tuinen van Paleis ’t Loo. Waar het Stedelijk behalve bussen afgeladen met toeristen vooral studenten en zelfbewuste hoger opgeleiden lijkt te trekken, en waar een Bloemendaalse strandtent op een zonnige zondagmiddag vooral door zelfverklaarde penoze bevolkt wordt, steekt de vork in de wereld van de auto's wat anders in de steel.

Natuurlijk, onder de MacDonalds-parkeerplaats-meetings is stijl meestal ver te zoeken, maar wat ik wil zeggen is dat autoliefhebberij alle lagen van de bevolking doorklieft. Ik zie het al aan mij en mijn vader. We leven totaal verschillende levens, delen maar weinig interesses, maar zet ons een dag tussen een kluit oude auto’s en we zijn de beste vrienden.

Wat me opviel in de tuinen van Paleis ’t Loo is de manier waarop verschillende bevolkingslagen zij aan zij langs de daar opgestelde oldtimers liepen. De een had zich qua kleding laten inspireren door de leeftijd en de klasse van de auto’s, terwijl de ander in zijn simpele sandalen, een korte broek en een vaal shirt had gehuld. Weer een ander stak qua uiterlijk niet onder stoelen en banken van grimmige rockmuziek te houden. Maar niemand keek elkaar raar aan, iedereen leek het op dezelfde manier naar de zin te hebben, en iedereen leek het zelfde te waarderen.

Nu vind ik het persoonlijk best aardig dat stijlen en lagen zo versmelten. Ondanks dat het mensen als Derek Ogilvie trok – een plasje plegen lukte niet meer met hem naast me staand, azend op een praatje. Nee, wat mij wat deed was dat ik eindelijk weer een band leek te hebben met mijn vader die niet louter gebaseerd was op dingen die we van elkaar nodig hebben. We deelden onze gezamenlijke liefde voor oude auto’s. We wezen elkaar op details. We waren weer vader en zoon. ]]> Cojones http://www.seat-online.nl/entry.php?5-De-verbroedering-der-techniek http://www.seat-online.nl/entry.php?4-De-zondag Sun, 29 Aug 2010 21:54:41 GMT *Een bron van inspiratie. Wandelingen langs het strand, door het bos, of over de grachten. Misschien zelfs door de straat waar je als kind besjes... Een bron van inspiratie. Wandelingen langs het strand, door het bos, of over de grachten. Misschien zelfs door de straat waar je als kind besjes schoot op nietsvermoedende voorbijgangers. Leuk, allemaal op hun eigen manier, maar ik haal inspiratie uit zondagen. Soms, niet altijd trouwens.

Het klinkt misschien gek, om inspiratie te halen uit een dag, maar voor mij is het best logisch eigenlijk. Na een moment van bezinning bedacht ik me dat het waarschijnlijk komt doordat het de meest onverwachtse dag is van de week. Er zijn honderden manieren om de zondag door te brengen – voor mij althans – en zelden is zo’n zondag volgepland.

Globaal zijn er voor mij twee categorieën. De eerste is de zondag die nuchter doorgebracht wordt. Zaterdag is een vrij normale rustige dag geweest. Misschien wat brak van de vrijdag, maar er is fatsoenlijk gegeten en er is wat daglicht mijn ogen binnen gevallen. Zo´n zondag besteed ik dan aan onaangekondigde familiebezoekjes, dagjes naar het strand, of aan wat half Nederland “rommelen” noemt.

De tweede is de brakke zondag. De zaterdag was gezellig, en eindigde laat of niet. Ik hang de hele dag op de bank, bel wat mensen om af te spreken, maar bel even later al weer af. De supermarkt die ik vanaf mijn balkon kan zien – als ik de gordijnen zou openen – is te ver weg. Meestal kom ik de dag door met doelloos op Marktplaats zoeken naar rare dingen – trefwoorden als joekel, knoepert ballenbakballen of neger doen het goed, kijken naar Scandinavische kinderfilms of dingen als truckracen of RTL Transportwereld. Soms breng ik de zondag ook nog slapend of afterend door, maar vooral dat laatste is voer voor een volgende keer.

En hoe inspiratie dan in terugkomt? Op zondagen? Da’s niet zo moeilijk. De brakke zondagen bieden mij de mogelijkheid tot abstract denken. Van iets triviaals als een schotel achterop een racetruck (waarom zit dat ding daar in gódsnaam? Zouden ze ook gehaaktstaven eten in de pauzes?) tot een stenenstapelaar bij RTL transport wereld. Het zet je brein aan het denken, op een manier die het normaal niet gewend is.

De rustige zondagen laten juist een andere kant des levens zien. Doordeweeks gaat het over muziek, deadlines en nieuwe concepten. ’s Nachts zijn het louter sterke verhalen en grappen die de revue passeren, en de brakke zondagen zijn te abstract. Rustige zondagen maken het mogelijk dingen te laten bezinken. De abstracte dingen in perspectief te zetten. En vooral om me voor te nemen meer rustige weekenden in te lassen.

En toen, toen kwam ik vanmiddag mijn bed uit, zag ik dat de vaatwasser aan stond, zei m’n huisgenoot dat ik na het uitgaan nog op de bank ging zitten om tv te kijken, en had ik geen idee meer hoe ik in godesnaam thuis was gekomen. Ik had van een vriendin een sms in mijn inbox met “haha”. In mijn verzonden items zag ik dat ik naar haar had gestuurd: “E, ik haat jouw vette vingers!”. En mijn bril was vies.

Zondag, ik heb je lief. ]]> Cojones http://www.seat-online.nl/entry.php?4-De-zondag http://www.seat-online.nl/entry.php?3-Een-column-op-je-vertrouwde-forum-Jazeker! Wed, 25 Aug 2010 20:34:56 GMT *Tja, dan ben je zesenhalf jaar lid van een forum, en dan krijg je de vraag of je een column zou willen schrijven. Die vraag komt niet zomaar uit de... Tja, dan ben je zesenhalf jaar lid van een forum, en dan krijg je de vraag of je een column zou willen schrijven. Die vraag komt niet zomaar uit de lucht vallen, daar kom ik later op terug, maar verrast ben ik wel. Toch hoef ik niet erg lang na te denken en besluit te laten weten er tweewekelijks één te willen schrijven. Kunnen schrijven. Na mijn toezegging begin ik te denken over de inhoud van de eerste, en bedenk me dat mijn aanwezigheid op dit forum voor velen een raadsel zal zijn. Laat ik daarom beleefd zijn, en niet op een zeurderige toon van kiet gaan (dat doen veel columnisten, echt hoor), maar mezelf even introduceren. Kort, en oppervlakkig: tijd om diep te gaan komt er nog voldoende.

Ooit, in een inmiddels ver verleden – zes jaar is een kwart van mijn leven – ruilde mijn vader een Audi 100 in voor een gele Cordoba Cupra. Natuurlijk – puber die ik was - had ik wilde plannen met het ding, waarop ik besloot mezelf eens even te gaan inlezen op een Seat forum. Ik zou pa wel kunnen enthousiasmeren dacht ik. SO bleek een bijzonder forum, een gezellig forum. Voordat ik het wist was ik een actief bezoeker, die niet meer weg te slaan was. Ik ben gebleven, ook toen mijn vader zijn uiteindelijk gewoon nog standaard Cupra inruilde voor een Grand Cherokee. Ook toen ik inzag dat ik de komende jaren geen Seat zou gaan rijden.

Wat ik dan wel reed? Een Daihatsu Charade – hier gebroederlijk op de foto met de Cordoba, een Alfa 155 2.0 16v, een Volvo 944 Turbo, een Lancia Thema V6, een Polo G40 en ik sloot het rijtje dagelijkse auto’s af met een wederom een Volvo 940. Een station wagen. Met turbo. Verstandig dus. Schijnbaar te verstandig, ik besloot afgelopen december namelijk een Citroën CX te kopen, waar sinds 1995 geen APK meer opzit. En waarom dan in vredesnaam in al die tijd geen Seat? Ik ben van oud gaan houden. De charme van – soms – voor mijn tijd. Niet alleen auto’s. Muziek luister ik van plaat, foto’s maak ik op film. De romantiek van toen. Misschien beeld ik het me slechts in, maar de droom houd ik in elk geval graag levend.

Goed, ik zou nog terugkomen op de reden voor de column. Althans, de reden waarom het niet onverwachts is. Ik schrijf. Ok, de techniek heeft het gewonnen van de romantiek, ik typ, maar dat mag geen naam hebben. In mijn werk heb ik mijn passie voor muziek – ja, ook die heb ik – om kunnen zetten in een vorm van broodwinning. Alhoewel dat negatiever klinkt dan het is. Ik schrijf over muziek, cultuur, en kunst. Voor een tijdschrift. En vanaf nu ook voor SO. Ik zal jullie, mede SO-ers twee wekelijks voorzien van een column. Mijn leven in het kort: mooie dingen, muziek, uitgaan, feestjes, rare t-shirts en auto’s. Oja, mijn naam? Michael Oudman. ]]> Cojones http://www.seat-online.nl/entry.php?3-Een-column-op-je-vertrouwde-forum-Jazeker!