www.vagtechniek.nl
View RSS Feed

Cojones

Hop, de winter

Rate this Entry
[B]Ik wilde gaan schrijven over taal en gewoontes. Of beter, over gewoontes in de taal. Taalgebruik. Maar met het weer van de laatste dagen kan ik het niet laten om over het weer te schrijven. Want laten we eerlijk zijn, het doet iets met ons. ‘Tuurlijk, over het weer praten is net zoiets als over koetjes en kalfjes praten. Maar koetjes en kalfjes, vooral kalfjes, doen ons ook iets. Hmm, zacht vlees. [/B]

Ik heb het de laatste tijd nogal druk gehad. Vandaar de vertraging. Die drukte had niet zozeer iets met het weer te maken. Neen, maar het weer viel me wel op. Nogal logisch, als je gewend bent om nooit meer dan een t-shirt te dragen onder je jas. Fietsen werd ineens ondraaglijk. Ja, ik ga op de fiets of met het OV naar het werk. Op dat laatste kom ik straks terug. Fietsen, fietsen door de sneeuw. Het blijft iets aparts, iets buitenaards, de stilte, de vervreemdende blikken. Alsof NASA aan ging kondigen dat de sneeuw de speurtocht naar buitenaards leven ging beïnvloeden. Zoiets. Nu wil het dat ik een racefiets heb, niet prettig in de sneeuw.

Tweede optie voor mensen die voor hun werk alleen maar Amsterdam hoeven te doorkruizen: OV. Dat ging nog best goed. Trams zijn nat van binnen, overvol en kinderen krijsen de oren van je hoofd, maar het is warm en je wordt niet zeiknat. Op je schoenen na dan. Dat ging prima, tot ik gisterochtend onderweg ging naar mijn toekomstige vriendin. Ik wacht op de tram – neen, geen Jiskefet grapje – kijk naar het spoor en zie dat er wel verdacht veel sneeuw in ligt. Een autotje van het GVB geeft antwoord. “Meneer, de wissels zijn vastgevroren. Voorlopig rijden de trams niet, u kunt een bus pakken”. De brede grijns verdwijnt achter een dichtschuivend raam en de man rijdt weg in zijn ongetwijfeld behaaglijke Polo.

Vervolgens overkom ik twee fobieën, rennen en sneeuw. Ik zie net een bus aankomen die me naar de juiste bestemming kan brengen. Althans, een stukje. Ik denk veilig te zijn als ik merk dat de bus nauwelijks wielspin heeft. Totdat ik mezelf zittend in een dwars-over-de-weg-glijdende stadsbus richting een pilaar van een viaduct zie glijden. Kut, bussen zijn niet stevig. Op miraculeuze wijze weet de chauffeur de pilaar nét te ontwijken. Ik schuif terug op de plek waar ik zat, en kijk vanaf dat moment met de chauffeur mee, via zijn spiegel. Ik móet zijn hoofd en stuur blijven bekijken, maak ik mezelf wijs.

Via de metro – daar ligt geen sneeuw! – kom ik op Centraal aan, waar mijn toekomstige vriendin ook blijkt te zijn. Haar trein had vertraging, wat een toeval. We lopen samen door de sneeuw naar de bus om naar haar huis te gaan. Gevaarlijke situaties vermijdend komen we veilig bij haar huis aan, steken de kachel aan, en vlijen ons erbij in de buurt neer. Van binnen naar buiten kijkend valt me ineens op hoe mooi het eigenlijk is. Ik kijk naar haar, zij kijkt naar mij. We glimlachen en zijn stil.

Submit "Hop, de winter" to Google Submit "Hop, de winter" to Twitter Submit "Hop, de winter" to Facebook Submit "Hop, de winter" to Myspace Submit "Hop, de winter" to StumbleUpon Submit "Hop, de winter" to Digg Submit "Hop, de winter" to Delicious

Tags: None Add / Edit Tags
Categories
Uncategorized

Comments

  1. Thijs van Tilborg's Avatar
    Mooi stukje Cojo, inmiddels "toekomstige" al kunnen wijzigen in "huidige"?
  2. Cojones's Avatar
    Nee, dit gaat wel wat tijd nodig hebben.
  3. oddball's Avatar
    OEI, OEI!, verliefd Michael?
    Ik wel als ik dit lees.
    Mooi stukje.
  4. Tinos's Avatar
    Gezien de risico's die je loopt zou ik maar haast met haar maken. Die winter duurt nog wel even.