www.vagtechniek.nl
View RSS Feed

Cojones

Zoet roze zaligheid: deel twee

Rate this Entry
[B]Normaliter gebruik ik een titel niet graag twee keer. Laat staan als het twee achtereenvolgende stukken betreft. Maar nu moet ik het toch. Ik probeerde het voor mezelf goed te praten door mezelf ervan te overtuigen dat het snor zit als het onderwerp maar genoeg verschilt. En dat is het geval.[/B]

Het heeft deze keer niets te maken met koeken die in kruimels uit elkaar vallen. Het heeft te maken met een oude maar niet vergeten liefde. Een liefde die vroeger – kun je iets vroeger noemen als je maar 24 jaar oud bent? – nooit iets is geworden, maar die na een jaar elkaar nauwelijks gesproken te hebben, toch een nieuwe impuls heeft gekregen.

Een jaar lang zat zij in de stad die jaren lang gescheiden is geweest door een muur. Die na mijn geboorte, maar voor haar geboorte weer één is geworden. Ik bezocht haar daar toen, ongeveer halverwege dat jaar. We waren nooit eerder een week samen, maar zonder elkaar te verrassen hebben we een bijzondere week gehad. Zij was gelukkig in haar relatie, ik accepteerde dat.

Toen verruilde ze de B voor de A, waarmee we op fietsafstand van elkaar kwamen te wonen. Ineens spraken we elkaar dagelijks. Terwijl we beiden met eigen liefdesperikelen te maken hebben, dat wel. Langzaam maar zeker worden onze ontmoetingen intiemer. Zonder dat er iets gebeurt, overigens. “We zijn al lang bevriend. Het zou niet goed zijn” is ons wederzijds excuus.

Ze blijft bij me slapen. Zes nachten in één week. Ze eet bij me moeder. Zonder uitleg. We eten samen, we lachen samen. Nog steeds is er niets gebeurd. Ondertussen kan ik mijn gevoelens nog maar met wagonladingen vol moeite onderdrukken. “Ja natuurlijk masseer ik je rug” zeg ik terwijl ik haar smalle taille bekijk. Terwijl ik besef dat onder die gemakkelijke kleding geen ondergoed zit. Terwijl ik twijfel aan de vriendschappelijkheid. Nog steeds, niets gebeurd.

Ik zeg dat ik zin heb om naar het strand te gaan. Zij wil daar iets filmen voor school. Een nieuwe afspraak is gemaakt. We lopen op het strand. Ik heb mijn camera mee, en zet haar op de foto. Ik kijk door de zoeker en zie haar lippen. Ik smacht, ik smacht naar die zoet roze zaligheden die haar lippen zijn. Ik ben stil, ik kijk nog steeds door de zoeker. Ik druk niet af. Ze wacht, ze kijkt de lens in, ze lacht. Ik druk af.

Submit "Zoet roze zaligheid: deel twee" to Google Submit "Zoet roze zaligheid: deel twee" to Twitter Submit "Zoet roze zaligheid: deel twee" to Facebook Submit "Zoet roze zaligheid: deel twee" to Myspace Submit "Zoet roze zaligheid: deel twee" to StumbleUpon Submit "Zoet roze zaligheid: deel twee" to Digg Submit "Zoet roze zaligheid: deel twee" to Delicious

Updated 24-01-2011 at 19:57 by Cojones

Tags: None Add / Edit Tags
Categories
Uncategorized

Comments

  1. Tinos's Avatar
    Wat een beheersing. Respect. Maar vroeg of laat kan je je niet meer achter die camera blijven verschuilen en zul je hem op de zelfontspanner moeten zetten!
  2. johnnyboy's Avatar
    mooi stuk
  3. Thijs van Tilborg's Avatar
    Klinkt nog lekkerder dan zo'n Glacé koek
  4. Fura's Avatar
    Knap staaltje zelfbeheersing...
  5. FastFrank's Avatar
    Sukkel!!!!!!!! Niet te lang wachten,straks is ze weer weg
  6. Arends's Avatar
    Idem Frank, life is short.
  7. thaworks's Avatar
    voegt zich bij bovenstaande commentaren aan
    als je gek op dr bent maak er werk van
    niet geschoten is altijd mis